Mostrando entradas con la etiqueta luna miguel. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta luna miguel. Mostrar todas las entradas

12 de octubre de 2022

Cristina Fernández Recasens, Todo lo demás (+2)


Ilustración de Timothy Karpinski

TODO LO DEMÁS

Y si tenía ese sueño, lo demás no importaba
Roberto Bolaño

No tengo casa, no tengo dinero, no tengo trabajo.
No tengo ni oficio, ni beneficio.
No cotizo, no improviso, no viajo.
No invierto, vivo en el desierto,
no voy a ningún concierto.
No pago impuestos, no contribuyo,
no ingreso, no facturo, no inauguro.
No publico, no estreno, no gano
ningún premio.
No me reconocen,
no me conocen,
no me conceden,
no me merecen,
no me entrevistan,
no me memorizan,
no me necesitan,
no me alaban,
no me citan,
no me visitan,
no me saludan,
no me postean,
me ningunean.
Tengo sueño,
tengo un sueño.
Y todo lo demás.

en Tenían veinte años y estaban locosLa Bella Varsovia, 2011
editada por Luna Miguel


*
B O N U S  T R A C K (x2)
Ilustración de Timothy Karpinski

TERMINA

incluso la espera interminable termina
eso la niña lo desconoce
y la mujer lo lleva tatuado
en sus ojos de septiembre
cuando llueve niebla
y el mar sabe a ceniza y a arena.


de Aprender a dibujar el vientoAjuntament de Calvià, 2010/
Ediciones Orem, Perú, 2013


*

Ilustración de Timothy Karpinski

(VEZ)

Todas las ciudades
todos los otoños
todos los poemas azules
las noches
los gallos
los perros
todas las salas de cine
todas las sábanas
todos los días
los rostros
los cafés
los periódicos
tus ojos verdes
otra vez
mirando el mundo
como si fuera la primera (vez)



Cristina Fernández Recasens 
(Blanes, España, 1984)
POETA/LICENCIADA EN HUMANIDADES/PROFESORA/
DOCTORA EN DIDÁCTICA DE LAS ARTES/
Premio Rei de Jaume 2009
Lectura recomendada por Gonzalo Jiménez
para leer + en ALMUERZO CON
su BLOG

2 de abril de 2021

Ana Santos Payán, 2 poemas 2 (+2)


s/d del autor de la fotografía

AUTORRETRATO

Nada soy,
poco puedo ofrecer.
Sin misterio en el cabello,
sin dulzura en los susurros,
sin vanidad en el nombre.
Poca cosa más allá
de las sombras que habitan
mis zapatos
y de las caricias suaves
que regalas cada tarde
en la hora sexta.


Fotografía de Esmahan Özkan

ESCAMAS

Levantan los arqueólogos
las calles de la ciudad
y descubren que sobre
los muros guía del infiel
se construyeron
los hogares cristianos.

 
ANA DIXIT

Fotografía de Ana Santos Payán


Si vas a un sitio que no tiene vida cultural, 
deja de protestar y hazla tú”.




B O N U S  T R A C K


Ana Santos Payán


Realista y cínico
habitas el porqué.
Yo el por qué no.



Ana Gaviera - Ana Santos Payán 
(Guadalajara, 1972 - Almería, España, 2014)
POETA/HISTORIADORA/ARQUEÓLOGA/
EDITORA DE LA REVISTA SALAMANDRIA/
en el fanzine ¿Regreso a Ítaca?, 2020
Selección de Luna Miguel
para leer + en CARTAS EN LA NOCHE
su BLOG

28 de octubre de 2016

María Sotomayor, 3 poemas 3


Fotografía de Margaret Durow

Ella es un corazón ardiendo
dentro de una habitación sin llave







Fotografía de Margaret Durow

De ti, los pechos grandes
con pezones de castañas
de ti la voz en alto golpeteando la mesa
ver en los caracoles casas en pequeñito
estudiar el recorrido del río
con su significado más valioso: 
todo lo que el agua arrastra
todo, lo que es de la tierra
y siempre vuelve a la tierra
mujer de agua que asciendes pariendo olvidos





Fotografía de Margaret Durow

Te soñé siendo enorme árbol blanco
del tamaño de un elefante
y con ojos de cierva

te soñé dentro de un vientre que es un barco
y recordé tu voz, tu huesuda voz llamándome
brillando regada con la calidez del panadero

y vino un viento y te desenvolvió
dejó tu cuerpo desnudo, tu cuerpo de vieja
áspero, estrujado como un trapo empapado en lejía

y yo me desenvolví contigo para fingir que todo es fácil
los gritos, la ceguera de las manos, la historia de muchas mujeres
el silencio del adoquín que se resquebraja de tanto árbol tuyo

¿cuál es la canción que más tarareabas?

porque el tocadiscos está gastado
como los perros después del aguacero





María Sotomayor 
(Madrid, España, 1982)
POETA/EDITORA EN HARPO LIBROS
DECORADORA DE INTERIORES/ARTISTA PLÁSTICA
de La paciencia de los árboles, Editorial Letour1987,
Extremadura, 2015 
Epílogo de Luna Miguel
Fotografías de Dara Scully

1 de septiembre de 2016

Ellen Kennedy, 2 poemas 2 (+1)


Fotografía de Burçin Esin
NO ME TOQUEN

quiero vivir a la orilla del mar
y mirarlo todos los días
y llevarte hasta mi ventana
a ver el mar
y señalarlo y decirte
"¡mirá eso!"
a vos no te va a convencer
y yo voy a darte golpecitos en la nariz
hasta que sangres
y no vuelvas a hablarme nunca más

Traducción de Sandra Toro

DON'T TOUCH ME

i want to live by the ocean
and stare at it everyday
and bring you to my window
to see the ocean
and point and say
'look at that!'
you will be unimpressed
and i will flick your nose
until you bleed
and never talk to me again

(de yesterday i was talking to myself and i told myself that i was going to write a book and give it to you so i put paper in my bag and put a pen in my bag and rode my bike to the river bank and then sat on the ground and thought 'i will never write a book' and watched ducks swim away from me/Ayer estaba hablando sola y me dije escribiré un libro y te lo daré así que puse papel en mi mochila y puse un lapicero en mi mochila y fui en mi bicicleta hasta la banca del río y me senté en el piso y luego pensé “nunca escribiré un libro” y miré como los patos nadaban alejándose de míBearparade, 2006



Obra de Jonathan Viner
NARANJA

quisiera que mi vida consistiese únicamente
en conducir mi bicicleta contigo
montaña abajo sin parar
mientras escuchamos música
en medio de la nada
sin nadie alrededor
excepto unas pocas luces parpadeantes y tranquilas sobre el cielo
parecidas a las estrellas pero más brillantes
y más naranjas

Traducción de Luna Miguel


ORANGE


i wish my life consisted only of
riding my bike with you
down a giant hill that never stopped
while listening to music,
with no one else around
in the middle of nothing,
except a few shiny and relaxing lights above in the sky
like stars but a little brighter
and more orange

de Sometimes My Heart Pushes My Ribs, Muummuu House, 2009




B O N U S  T R A C K 


Túmbate sobre tu lado derecho 
Pon tu brazo derecho debajo de mi cuello 
Después enrosca tu brazo alrededor de mi pecho 
Pon tu brazo izquierdo sobre mi lado izquierdo 
Después enrosca tu brazo alrededor de mi pecho 
Apoya tu cara sobre el otro lado de mi cuello 
Cierra los ojos 
Espera a dormirte 




Ellen Kennedy 
(Boston, EE.UU., 1989)
Reside en Pennsylvania

15 de octubre de 2015

Katja Perat, 2 poemas 2



Fotografía de Alexander Kan


Y YO SIGO HACIENDO ARTE

Se dice que, en silencio, las personas
se esfuerzan por morir, porque todo lo orgánico
lucha por convertirse en inorgánico
y todo movimiento avanza y lucha
para dejar de serlo.
Las cosas se derrumban porque quieren
que se las deje en paz.

Los tristes se rinden;
un pueblo medieval se rinde
tras un asedio interminable, a duras penas,
bajo sus propias condiciones.
No pueden soportar la carga;
la culpa y la tristeza se comparten
entre todos los presentes.

El rechazo no ayuda,
ser insensible es útil,
aunque aseguren los psicoanalistas
que renunciar al deseo es una muerte anticipada.
Me resulta difícil plantarme ante el espejo. Me obliga
a enfrentarme a mi cara y a odiarla sin piedad.
Eso me aleja de las niñas de papá,
que pueden permitirse la maldad y la ira
sin nada que perder, pues se las ama y asegura por adelantado.

Existe gente honrada, gente que sabe gestionar la transparencia
sin recordarse a sí misma todo el tiempo
que jamás algo falso ha sido hermoso.
Gente que nunca esquiva su tristeza y que, al afrontar
sus errores, dice, con cierta calma:
«Soy consciente de que me has abandonado. Estás
fuera de mi alcance. Insistir
carece de sentido; nadie ama cuando está
obligado a hacerlo».

Esa gente ha aprendido cosas
que yo no soy capaz de aprender. Estamos separados
por la debilidad, que se disfraza de sentido del honor
y convierte en teoría todo lo que toca.
Cuando se vuelve insoportable de verdad,
solo puedo, con mi delicadeza exagerada,
esperar una lluvia que equipare el tiempo con mi humor.

Existe cierto encanto en emplear el arte
para liberarse. Encanto en lo que dices
cuando estás libre de las restricciones de un único punto de vista,
encanto que previene el habla y que evidencia la incapacidad,
encanto que no eludes nunca,
pues estás débil como para sobrevivir
al nivel de exposición que exige el ser humano.

El encanto y el afecto requieren esfuerzo,
y es verdad que, para mí, nada es sencillo.
«Es irrelevante»,
dijo alguien que conozco.
«Tus poemas son irrelevantes;
el arte necesita otras cosas».
El arte no necesita nada,
me gustaría añadirlo.  

(Traducción de Juan Fernández Rivero)

IN DELAM UMETNOST

Govori se, da si ljudje po tihem
prizadevamo za smrt, ker vse organsko
teži k temu, da bi spet postalo anorgansko
in vsako gibanje teži k temu,
da ne bi bilo več gibanje.
Stvari razpadejo, ker si želijo,
da bi se jih pustilo pri miru.

Žalostni ljudje se predajajo,
kot se predaja srednjeveška mesta.
Po dolgih obleganjih. Stežka.
Samo pod lastnimi pogoji.
Ne zdržijo bremena. Krivda in žalost
se pravično razdelita
med vse, ki so zraven.

Da odklanjaš, ne pomaga,
če si brez srca, je koristno,
čeprav psihoanalitiki pravijo, da vnaprej umre,
kdor se odreče želji. Težko se srečujem
v ogledalih, ki me silijo v soočenje
in neusmiljeno sovraštvo do svojega obraza.
To me loči od lepih ljudi, ki si lahko privoščijo
objestnost in togoto, ne da bi s tem kaj
izgubili; zavarovani in ljubljeni vnaprej.

So resnicoljubni ljudje, ki zmorejo jasnost,
ne da bi se nenehno opominjali,
da še nobena neresnična reč ni bila lepa.
Ne izogibajo se svoji žalosti in v soočenjih
s svojimi porazi z določeno mirnostjo rečejo:
Zavedam se, da sem bil zapuščen. Zunaj
mojega dosega si. Nobenega smisla ni v
prepričevanju. Nihče ne ljubi, kadar se od njega zahteva.

Toda ti ljudje so se naučili stvari,
ki jih ne zmorem. Od njih me ločuje
nemoč, zakrinkana v občutek za čast,
ki vse, česar se dotakne, predela v teorijo.
In kadar zares postane neznosno, je vse, kar lahko,
da v pretirano rahločutni maniri čakam na
dež, ki bi uskladil vreme z mojim razpoloženjem.

Določena milost je v tem, da se rešiš
v umetnost. Milost, v kateri govoriš
razrešen prisile enega samega pogleda,
ki onemogoča govor in opozarja na nesposobnost,
ki se ji nikdar zares ne izogneš,
nepripravljen preživeti izpostavljanje,
ki ga zahteva to, da si človek.

Milina in naklonjenost terjata napor
in res je, da zame ni nič nikdar zlahka.
Nepomembno je,
je rekel nekdo, ki ga poznam.
Tvoje pesmi so nepomembne.
Umetnost potrebuje druge stvari.
Umetnost ne potrebuje ničesar.
V tem bi ji bila rada podobna.



Fotografía de Alexander Kan



DECONSTRÚYEME

Yo
(con mi libertina actitud hacia la realidad)
Soy casi perfecta.

Sueños dorados vanguardistas,
Identidad desmantelada,
Victoria de una complicación inútil,
Una niña que se convierte en lavadora,
El cuerpo cortado
Esparcido por el desierto.

Esto es por cuanto luchamos,
Este es el reino
Que prevaleció sobre el fascismo,
Soy vuestra victoria,
Gracias.

No necesito atención,
No pido amor,
Somos justos y honestos con el universo,
No se me debe ningún favor.

Yo soy la perfección inventada,
Yo soy la infinidad de perfecciones inventadas
Que precisan infinito cuidado,
Yo soy, lo que soy
Yo soy, lo que sé
Yo soy, lo que he luchado
Yo soy, lo que quiero dejar atrás
Yo soy, lo que vislumbro
Yo soy, lo que se me ha asignado
Yo soy, lo que pasó desapercibido

Deconstrúyeme,
Es lo más íntimo que puedo pedir
Deconstrúyeme,
Sácame de la Literatura

Y prepárame para el amor.

(Traducción de Luna Miguel)


DEKONSTRUIRAJ ME

Jaz
(s svojim svobodomiselnim odnosom do resničnosti)
Sem neka popolnost.

Zlate sanje avantgardistov,
Razstavljena identiteta,
Zmagoslavje nekoristne komplikacije,
Dekle, ki se je spremenilo v pralni stroj,
Razkosano telo,
Raztreseno po puščavi –

Za to smo se borili,
To je kraljestvo,
Ki je obračunalo s fašizmom,
Jaz sem vaša zmaga.
Hvala.

Ne potrebujem pozornosti,
Ne zahtevam ljubezni,
Z vesoljem sva poravnala račune,
Nobenih uslug mi ne dolguje.

Sem izmišljena popolnost,
Sem neskončno izmišljenih popolnosti,
Ki zahtevajo neskončno vzdrževanje,
Sem, kar sem,
Sem, kar znam,
Sem, kar sem si izborila,
Sem, od česar se obračam,
Sem, proti čemur sem obrnjena,
Sem, kar mi pripisujete,
Sem, kar neopaženo zdrsne mimo.

Dekonstruiraj me,
To je edina intimna zahteva, ki jo lahko postavim,
Dekonstruiraj me,
Vzemi me iz literature

In me pripravi za ljubezen.



DECONSTRUCT ME

I
(with my libertine relation to reality)
Am a kind of perfection.

Golden dreams of the avant-garde,
Dismantled identity,
Victory of a useless complication,
A girl turned into a washing machine,
The cut up body,
Strewn across the desert –

This is what we fought for,
This is the kingdom,
That prevailed over fascism,
I am your victory.
Thanks.

I don’t need attention,
I don’t demand love,
We’re fair and square with the universe,
It owes me no favor.

I am the made-up perfection,
I am the infinity of made-up perfections,
That demand infinite upkeep,
I am, what I am
I am, what I know
I am, what I’ve fought for,
I am, what I turn away from,
I am, what I’m facing toward
I am, what has been ascribed to me,
I am, what slides past unnoticed.

Deconstruct me,
This is the only intimate plea that I can make,
Deconstruct me,
Take me out of literature,
And ready me for love.

(Traducción al inglés de Jasmin B. Frelih)





Katja Perat 
(Liubiana, Eslovenia, 1988)
POETA/CRÍTICA LITERARIA
de Najboljši so padli,  Beletrina Academic Press
(Študentska založba), Ljubljana, 2011
para leer más en italiano: FILI D'AQUILONE

31 de enero de 2013

Luna Miguel, Lady bird


Obra de Jeremy Geddes, "A perfect vacuum" (Un vacío perfecto)
LADY BIRD

Antes de ser mujer
fui pájaro
y fui niña.

Antes de las tardes de sexo.

De las mañanas de sexo.

Antes de los días adúlteros

y adolescentes
abierta a otros
que no eras tú.

Fui pájaro sin acné.
Fui gorrión y mirlo.
Odié gaviotas.

Apenas susurré.

Hoy el color de mis alas
es el de todas las mujeres.

Por mi pecho y mis caderas.

Porque he crecido y he mutado.

Porque yo fui niña,

fui niña:

y olvidé que la sangre no era
granate
sino blanca.

Y olvidé entonces mi infancia.

Como todas las mujeres.


LADY BIRD

Before being a woman
I was a bird
and I was a girl.

Before the evenings of sex.

The mornings of sex.

Before the adulterous days

and adolescents
open to others
that were not you.

I was a bird without acné.
I was a sparrow and blackbird.
I hated seagulls.

Only whispered.

Today, the color of my wings
is that of all women.

For my chest and my hips.

Because I have grown and mutated.

Because I was a girl,

I was a girl:

and forgot that the blood was not
garnet
but white.

And then I forgot my childhood.

As all women.

(Traducido al inglés por Jeremy Spencer) 




Luna Miguel 
(Alcalá de Henares, Madrid, España, 1990)
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA/EDITORA
extraído de VERY BEAUTIFUL WOMAN
su WEB
para leer MÁS

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...