Mostrando entradas con la etiqueta marco antonio campos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta marco antonio campos. Mostrar todas las entradas

20 de septiembre de 2023

Marília Garcia, Historia natural

“Paper Butterflies”  • Fotografía de Ping Homeric
HISTORIA NATURAL

siempre dijeron
que yo tenía los ojos
de mi padre

cabello estatura
mentón caligrafía
—cada cosa de una tía

los gestos de mi madre
hoy miro a mi hija
y solo alcanzo a verla
a ella misma
                   rosa es una rosa. es una rosa
es una rosa

pienso en un poema de cacaso
y en la américa latina del futuro
que él un día quiso imaginar

miro hacia mi hija
y juntas miramos hacia
esta américa latina
del futuro

estamos en un túnel de humo
y no alcanzo a ver qué aconteció


HISTÓRIA NATURAL

sempre disseram
que eu tinha os olhos
do meu pai

cabelo estatura
queixo caligrafia
— cada coisa de uma tia
o jeito, da minha mãe

hoje olho minha filha
e só consigo ver
ela própria:
            rosa é uma rosa. é uma rosa
é uma rosa

penso num poema do cacaso
e na américa latina do futuro
que um dia ele quis imaginar

olho para a minha filha
e, juntas, olhamos para
esta américa latina
do futuro

estamos num túnel de fumaça
e não consigo ver o que aconteceu

MARÍLIA DIXIT

Cacaso señala en uno de sus manuscritos que era raro que escribiera un poema que no tuviera un origen “sospechoso”: “Tomo todo [...] Soy un cúmulo de influencias. Mi trabajo es seleccionar”.
(Cita que tomé del libro Inclusive, por cierto, una excelente obra de Mariano Marovatto sobre el viaje intelectual de Cacaso.)

La afirmación tiene un toque de arte poético y fue a partir de ella que decidí escribir un poema extraído de “História natural”. El texto de Cacaso me dejaba cada día más conmovida. Quizás porque hace poco tuve una hija, Rosa. Quizás porque estamos en esta América Latina del futuro con sólo la perspectiva de una nube de humo atravesando el continente.


Cacaso anota num de seus manuscritos que era raro ele escrever um poema que não tivesse uma origem “suspeita”: “Eu pego tudo [...] Sou um poço de influências. Meu trabalho é ficar selecionando.”
(citação que tirei do livro Inclusive, aliás, excelente trabalho de Mariano Marovatto sobre o percurso intelectual de Cacaso.)

A declaração tem um quê de arte poética e foi depois dela que resolvi escrever um poema desentranhado do “História natural”. O texto do Cacaso estava me deixando cada dia mais comovida. Talvez por ter tido uma filha há pouco tempo, a Rosa. Talvez por estarmos nesta América Latina do futuro tendo apenas a perspectiva de uma nuvem de fumaça atravessando o continente.

en Algo de bom no mundo da poesia,


Marília Garcia 
(Rio de Janeiro, Brasil, 1979)
Reside en San Pablo
POETA/TRADUCTORA/EDITORA/
CO-EDITORA DE MODO DE USAR & CO./
DOCTORA EN LITERATURAS COMPARADAS
para leer una nota por Mauro Libertella
para leer  + en CAJA DE RESONANCIA
su WEB

14 de julio de 2021

Miriam Van Hee, Invierno en el sur (2 versiones) (+1)


Fotografía de Elizabeth Gadd

INVIERNO EN EL SUR

Imaginé al viento
sin arbustos ni árboles
y el sol sin nuestra piel

luego te vi caminando con tus brazos
separados de tu cuerpo como si
estuvieras por dejar la tierra
como si estuvieras probando el viento

más allá de la montaña en la distancia
en algún lugar el mar tuvo que mentir
pero no dentro de la escena
y pensé si cada cosa era como debería ser
el íntimo azul del cielo
y nuestras sombras púrpuras
a través de la nieve

Traducción al español por Myriam Rozenberg

WINTER IN THE SOUTH

I imagined the wind
without shrubs and trees
and the sun without our skin

then I saw you walking with your arms
lifted from your body as if
you were about to leave the earth
as if you were trying out the wind

beyond the mountains in the distance
somewhere the sea had to lie
but not within sight

and I thought that everything
was just as it should be
the intimate blue of the sky
and our purple shadows
across the snow

Traducción al inglés de Judith Wilkinson


INVERNO EN EL SUR

Me imaginaba al viento
sin arbustos ni árboles
y al sol sin nuestra piel

entonces te vi andando con los brazos
separados del cuerpo como si
fueses a abandonar la tierra
como si probases el viento

detrás de las montañas a lo lejos tenía
que estar la mar en alguna parte
pero no la vimos

y pensé que todo tenía ser así
el profundo azul del cielo
y nuestras sombras púrpuras
sobre la nieve

Traducción de Maria Lerma and Tina Hayema


WINTER IN HET ZUIDEN

ik stelde me de wind voor
zonder struiken en bomen
en de zon zonder onze huid

toen zag ik je lopen met je armen
van je lichaam vandaan alsof
je de aarde zou gaan verlaten
alsof je de wind probeerde

achter de bergen moest in de verte
de zee ergens zijn
maar we zagen haar niet

en ik dacht dat alles zo hoorde
het innige blauw van de lucht
en onze purperen schaduwen
over de sneeuw

© Miriam Van hee & De Bezige Bij
De: Achter de bergen
Amsterdam: De Bezige Bij, 1998



B O N U S  T R A C K

Fotografía de Elizabeth Gadd


SUEÑO

yo me miraba, sabía
que iba a ocurrir esto:
un balazo en el cuarto, mi boca abierta,
mi libro caído al suelo, cerrado,
la escena debía parecer un suicidio

aún me fue dada una oportunidad:
vi la sombra de alguien en una escalera
detrás de la ventana central, alguien
con un traje –de la moda del siglo pasado-,
grité por ayuda y pusiste
tu mano en mi boca, ahogando
con tus besos mi angustia

decías que sólo los indios gritaban así
y que otra vez me habías salvado la vida,
lo que yo confirmaba, pero ya no pude casi
conciliar el sueño en la cama, preguntándome
dónde anduviste y por qué no acudiste
más pronto, y cuál era el libro
que leía yo, sola en la noche
en un cuarto que no conocía

Versión al español de Stefaan Van Den Bremt y Marco Antonio Campos

DROOM

ik keek naar mijzelf en ik wist
dat dit zou gaan gebeuren:
een schot in de kamer, mijn open mond,
mijn boek op de grond, dichtgevallen
en dat het op zelfmoord moest lijken

ik kreeg nog een kans
ik zag iemand schim op een ladder
achter het middelste raam, iemand
met een pak aan, de mode van vorige eeuw
ik schreeuwde om hulp en jij legde
je hand op mijn mond, je smoorde
mijn angst met je kussen

je zei dat alleen indianen zo roepen
en dat je mijn leven alweer had gered
wat ik beaamde maar toch lag ik daarna
lang wakker in bed, me afvragend
waar je dan was dat je eerder niet had
kunnen komen, en welk boek het was
dat ik las, alleen in de nacht
in een kamer die ik niet kende

DREAM

I looked at myself and I knew
that this would happen:
a shot fired in the room, my open mouth,
my book has fallen on the floor, closed
and that it should look like suicide

I was given another chance
I saw someone's shadow on a ladder
at the main window, someone
wearing a suit, in last year's fashion
I cried for help and you placed
your hand on my mouth, you smothered
my fear with your kisses

you said only indians cry out like that
and that you had saved my life once again
and I agreed but then lay awake in bed
long afterwards, wondering
where you'd been then that you couldn't have come
earlier and what book it was
that I'd been reading, alone in the night
in a room I didn't know

Traducción al inglés de Judith Wilkinson
en Sirena: poesía, arte y critica, vol. 2007 no. 1, 2007, p. 122-123. Project MUSE



Miriam Van Hee 
(Gante, Bélgica, 1952)
POETA/ESLAVISTA
(FIPLIMA), 2017


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...