Mostrando entradas con la etiqueta marie sophie wilson-carr. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta marie sophie wilson-carr. Mostrar todas las entradas

14 de julio de 2026

Paty Blake, Claves infalibles para el éxito


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

CLAVES INFALIBLES PARA EL ÉXITO

No es de buen gusto
y etiqueta
pasearse desnudo
y observarse en los espejos
de las calles

reconocerse en otros ojos
sin permiso
del propietario

habitar eternamente
en las esquinas
de un cuerpo ajeno
inerte

no es de buen gusto
escribir poemas
morirse antes de la cena

dormir más de ocho horas
el día de tu cumpleaños

atravesar varias calles
en busca de lo inexplicable

ni decirlo:
no es de buen gusto
atornillarse los lentes a los ojos
y caminar la noche sin rumbo.




Paty Blake -Patricia Blake Valenzuela-
(Obregón, Sonora, México, 1978)
POETA/ESCRITORA/PERIODISTA/COMUNICADORA/
PROMOTORA DE LA LECTURA/TERAPEUTA GESTALT
Leído en YO, LOLITA
para leer + en su BLOG

26 de julio de 2025

Patricia Lynn Reilly, Imagina a una mujer


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

IMAGINA A UNA MUJER 

-fragmento-

Imagina una mujer que cree que es correcto y bueno que ella sea mujer.
Una mujer que honra su experiencia y cuenta sus historias. 
Que no acepta cargar con los pecados de otros en su cuerpo y su vida.

Imagina una mujer que cree que es buena. 
Una mujer que confía en sí misma y se respeta.
Que escucha sus necesidades y deseos y los abraza con ternura y gracia.

Imagina una mujer que ha reconocido la influencia del pasado en el presente. 
Una mujer que ha recorrido su pasado.
Que ha sanado en el presente.

Imagina una mujer autora de su propia vida. 
Una mujer que inicia, se esfuerza y se mueve en su propio nombre.
Que no acepta rendirse, excepto a su Ser más verdadero y a su voz más sabia.

Imagina una mujer que nombra a sus propios dioses.
Una mujer que imagina la divinidad a su imagen y semejanza.
Que diseña su propia espiritualidad y permite que ella le informe su vida diaria.

Imagina una mujer enamorada de su propio cuerpo.
Una mujer que cree que su cuerpo es suficiente, tal como es.
Que celebra su cuerpo y sus ritmos y ciclos como un recurso exquisito.

Imagina una mujer que honra el rostro de la Diosa en su propio rostro cambiante.
Una mujer que celebra la acumulación de sus años y su sabiduría.
Que se niega a usar una preciosa energía ocultando los cambios en su cuerpo y en su vida.

Imagina una mujer que valora a las mujeres en su vida. 
Una mujer que se sienta en círculos de mujeres.
Que le recuerdan la verdad sobre sí misma cuando ella olvida.

Imagínate a ti misma como esa mujer.


IMAGINE A WOMAN

Imagine a woman who believes it is right and good she is woman.
A woman who honors her experience and tells her stories.
Who refuses to carry the sins of others within her body and life.

Imagine a woman who has acknowledged the past’s influence on the present.
A woman who has walked through her past.
Who has healed into the present.

Imagine a woman in love with her own body.
A woman who believes her body is enough, just as it is.
Who celebrates her body’s rhythms and cycles as an exquisite resource.

Imagine a woman who embraces her sexuality as her own.
A woman who delights in pleasuring herself.
Who experiences her erotic sensations without shame or guilt.

Imagine a woman who honors the body of Goddess in her changing body.
A woman who celebrates the accumulation of her years and her wisdom.
Who refuses to use her precious life energy disguising the changes in her body and life.

Imagine a woman who has access to the full range of human emotion.
A woman who expresses her feelings clearly and directly.
Who allows them to pass through her as gracefully as a breath.

Imagine a woman who tells the truth.
A woman who trusts her experience of the world and expresses it.
Who refuses to defer to the thoughts, perceptions, and responses of others.

Imagine a woman who follows her creative impulses.
A woman who produces original creations.
Who refuses to color inside someone else’s lines.

Imagine a woman who names her own gods.
A woman who imagines the divine in her image and likeness.
Who designs a personal spirituality to inform her daily life.

Imagine a woman who refuses to surrender to gods, gurus, and higher powers.
A woman who has descended into her own inner life.
Who asserts her will in harmony with its impulses and instincts.

Imagine a woman who is interested in her own life.
A woman who embraces her life as teacher, healer, and challenger.
Who is grateful for the ordinary moments of beauty and grace.

Imagine a woman who authors her own life.
A woman who trusts her inner sense of what is right for her.
Who refuses to twist her life out of shape to meet the expectations of others.

Imagine a woman who participates in her own life.
A woman who meets each challenge with creativity.
Who takes action on her own behalf with clarity and strength.

Imagine a woman who has crafted a fully formed solitude.
A woman who is available to herself.
Who chooses friends and lovers with the capacity to respect her solitude.

Imagine a woman who refuses to diminish her life so others will feel better.
A woman who brings the fullness of her years, experience, and wisdom into each relationship.
Who expects others to be challenged and blessed by her presence in their lives.

Imagine a woman who assumes equality in her relationships.
A woman who no longer believes she is inferior to men and in need of their salvation.
Who has taken her rightful place beside them in the human community.

Imagine a woman who refuses to use her precious life-energy managing crisis and conflict.
A woman whose relationships deepen in satisfaction and contentment without depleting her.
Who chooses friends and lovers with the necessary skills to navigate through the challenges of life.

Imagine a woman who values the women in her life.
A woman who sits in circles of women.
Who is reminded of the truth about herself when she forgets.

Imagine a woman who has relinquished the desire for intellectual safety and approval.
A woman who makes a powerful statement with every word she speaks, every action she takes.
Who asserts to herself the right to reorder the world.

Imagine a woman who has grown in knowledge and love of herself.
A woman who has vowed faithfulness to her own life and capacities.
Who remains loyal to herself. Regardless.

Imagine yourself as this woman.




Patricia Lynn Reilly
(EE.UU.)
Lectura recomendada por Kiki Cacho
publicado originalmente en: A God Who Looks Like Me: 
Discovering a Woman-Affirming Spirituality, 1995

3 de enero de 2022

Lucille Clifton, Corro hacia un nuevo año


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas


CORRO HACIA UN NUEVO AÑO

corro hacia un nuevo año 
y los años viejos resoplan tras de mí
como un viento
que atrapo en mi pelo
como dedos fuertes como
todas mis viejas promesas y
será difícil desprenderme de 
lo que me dije a mí misma
sobre mí misma
cuando tenía dieciséis y
veintiséis y treintaiséis
incluso cuarentaiséis pero
corro hacia un nuevo año
y ruego a lo que amo y
abandono que me perdone 


I AM RUNNING INTO A NEW YEAR

i am running into a new year
and the old years blow back
like a wind
that i catch in my hair
like strong fingers like
all my old promises and
it will be hard to let go
of what i said to myself
about myself
when i was sixteen and
twenty-six and thirty-six
even forty-six but
i am running into a new year
and i beg what i love and
i leave to forgive me





Lucille Clifton - Thelma Lucille Sayles -
(Depew, NY, 1936 - Baltimore, EE.UU., 2010)
POETA/EDUCADORA
BOA Editions, 1987
Traducción de Beverly Pérez-Rego
para leer + en EMMA GUNST










6 de diciembre de 2020

Susy Delgado, 3 poemas 3 (+1)


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

¿CÓMO?

Aquí donde ya todo pareciera
ser agua calma,
¿cómo se nombra la tristeza?
Hubo otro tiempo
en que ella era
el modo de caminar por la vida,
la manera de mirar las cosas,
y era palabra cotidiana,
repetida hasta el cansancio
y más veces aún hasta el llanto.
Aquí desde tan lejos,
después de tantas cosas,
cuando ya todo se ha cubierto
con un grueso manto de pudor,
¿cómo nombrar la tristeza?
Aquí donde ya todo pareciera
ser agua calma,
¿cómo se nombra la poesía?
Hubo otro tiempo
en que ella se acomodaba
en medio de todas las cosas,
las amables, las tristes, las amargas,
aunque, es verdad,
parecía encontrarse más a gusto
con las últimas.
Pero aquí desde tan lejos,
¿cómo llamar a la poesía?

MBA’ÉICHA

Ko’águive, opa mba’e ha’etehápe
y kirirï,
¿mba’éicha ñamboherakuaa pe temimbyasy?
Oime kuri ára
ha’e ha’évami
ñande guata tekovére,
ñane maña opa mba’ére,
ñane ñe’ë jepivegua,
ñambo jo’a jo’áva kane’ömeve
ha hetaiteve, tasëmeve.
Ko’a mombyryetéguive,
hetaite mba’e rire,
opa mba’e ojeaho’i rire
guerotï anambusúpe,
¿mba’éicha ñambohérata temimbyasy?
Ko’águive, opa mba’e ha’etehápe
y kirirï,
¿mbaéicha ñambohérata ñe’ë porä?
Oime kuri ára
ha’e oñemohendávami
opa mba’e apytépe,
hory ha oñembyasy ha iróva apytépe,
jepevérö añete
ovy’avévaicha
umi ipahápegua ndive.
Ha katu ko’a mombyryete guive,
¿mba’éicha ñahenóita pe ñe’ë porä?



Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

OJALÁ FUERA ASÍ

Ojalá así fuera
mi pequeña vida:
que estuviera asentada
en un buen lugar
sobre esta tierra,
que brillara
como el fuego del sol
y se bañara en el viento…

PEICHAITE NGA’U

Peichaite nga’u
che rekovemi:
tahenda porä
ko yvy ape ári,
tojajái rei
kuarahy rendýicha,
tojahu yvytúpe…
 

Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

[¡QUE VENGAN TODOS!]

Que vengan todos
los que han resucitado
en la voz del abuelo.
Que traigan
sus historias
y las desparramen junto al fuego
para que nos asusten,
nos desperecen
y jueguen con nosotros.
Que vengan,
se sienten y se queden
y que abran sus ojos los niños,
tengan escalofríos
y rían.
Y que amanezca en el fondo de su memoria,
la palabra.

[TOUPÁKE]

Toupáke
chaguélo ñe'ême
oikove jeýva.
Toguerúke hikuái
hembiasakue,
tomyasãi tataypýpe,
tañanemondýi,
tañanemombáy,
toñembosarái ñanendive.
Toúke hikuái,
toguapy, topyta,
ha mitã toipe'áke hesa,
taipirî,
topuka.
Taiko'êke mitã akã ruguápe,
ñe'ê.


de Tataypýpe /Junto al fuegoAsunción, Arandurã, 1992
I Finalista Premio Extraordinario 
de Literaturas Indígenas de Casa de las Américas, Cuba, 1991




B O N U S  T R A C K 

Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas

Quién sabe, 
amigo mío,
tal vez un día
cuando acabemos
esta carrera tonta y terca,
esta carrera ineludible,
nos sentaremos
en la playa del mundo
a respirar 
y a matarnos de risa
de ver que todo empieza
allí de nuevo,
de ver que otros mundos
insospechados, inasibles,
se levantan y cruzan
la inmensidad del cielo
cansinos e indolentes,
matándose de risa de nosotros.




Susy Delgado
-Teresita de Jesús Delgado Salinas-
(San Lorenzo, Paraguay, 1949)
POETA BILINGÜE GUARANÍ-CASTELLANO/TRADUCTORA/
ESCRITORA/NARRADORA/ENSAYISTA/PERIODISTA CULTURAL
para leer una entrevista por Cristian David López
+ poemas y traducciones al portugués en Antonio Miranda
su BLOG




11 de junio de 2020

Heather Buck, La propuesta


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas
LA PROPUESTA

Esta tarde, mientras la luz recorre
con imposible lentitud el huerto
y yo me giro, inquisitiva,
mi mano entre tu mano,
mis ojos buscando un sentido
a las nubes que oprimen
el vasto escenario del cielo,

¿aceptarás conmigo ese sendero
que existe solo cuando lo pisamos,
esa casa que respira a la vida
solo cuando se la comparte,
esa jarra de vino
que se llena cuando bebemos?

THE PROPOSAL

This evening, as the light dawdles
impossibly slow in the orchard
and I turn and question you,
my hand linked to yours,
my eyes trying to spell out
the meaning of clouds
humped over a vast arena of sky,

will you acquiesce in a path
that exists only by treading,
in a house that is breathed
into life only by sharing,
in a jug full of wine
replenished by drinking?




Heather Buck - Heather Entwistle-
(Kent, 1926 - Lavenham, Suffolk, Inglaterra, 2004)
de Waiting for the Ferry, Anvil Press Poetry, Carcanet Press1998
en Libro de los otrosEdiciones Trea, Colección Poesía, 2018
Selección y traducción de Jordi Doce
para leer una reseña en TENDENCIAS 21
en WIKIPEDIA
*Comenzó a escribir en 1966 como resultado del análisis junguiano 
y publicó cuatro colecciones de poemas

26 de mayo de 2020

Martha Canfield, 3 poemas 3 (+1)


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas
EL ÚLTIMO ROSTRO

Empieza cada día
se repite bajo distintas formas
y yo ando siempre detrás de sus huellas
preguntando cuál y preguntando a ti
pero tú no quieres
y me dices déjalo
y el día empieza a ponerse dorado
encima de los cerros
y la nube toro empieza a ser hoja de parra
cuando de pronto hablas
del sol negro de la melancolía
y al salir está la gata
como un ovillo negro
sobre la hierba luminosa
mirándonos apenas
mientras nos vamos en un aire
cargado de innombrables
–dame la mano olvídate–
y me parece que huelo a jacinto y a narciso
–dame la mano déjalo–
y ya no vuelvo a hacer preguntas

pero sin darme cuenta
espero
espero
y se me ocurre que tan diversos rostros
habrán de confundirse alguna vez
y llegará el momento
en que todo sea uno y el mismo
y en que ya no andaremos
porque el aire entre tu boca y la mía
será toda la música
y la tierra entre tu pie y el mío
todos los caminos
de tu frente a la mía nueve cielos
luego el inefable
y a este amor de los dos
que crece como un globo raptado por las nubes
le caerán los nombres y los cantos
será ahora y después
será frecuencia y cero
será raíz y aire
será uno y el mismo
          menos los dos
que no seremos
          menos los dos
cuando no importe

Bogotá, 1973

Colección Iluminaciones, Editorial Renacimiento, 2006
*Escrito originalmente en prosa


L’ULTIMO VOLTO

Inizia ogni giorno
si ripete sotto diverse forme
e io cammino sempre dietro le sue impronte
domandando quale e domandando a te
ma tu non vuoi
e mi dici lascialo
e il giorno inizia a farsi dorato
sulle colline
e la nuvola toro diventa foglia di vite
quando all’improvviso parli
del sole nero della malinconia
e all’uscita c’è la gatta
come un gomitolo nero
sull’erba luminosa
che ci guarda appena
mentre noi ce ne andiamo in un’aria
carica di cose innominabili
– dammi la mano, dimentica –
e mi sembra che odoro di giacinto e narciso
– dammi la mano, lascialo –
e già non torno a fare domande

ma senza rendermene conto
aspetto
aspetto
e mi sembra che tanti diversi volti
si confonderanno finalmente
e arriverà il momento
in cui tutto sarà uno e lo stesso
nel quale già non cammineremo
perché l’aria tra la tua bocca e la mia
sarà tutta la musica
e la terra tra il tuo piede e il mio
tutte le strade
dalla tua fronte alla mia nove cieli
e poi l’ineffabile
e a questo amore dei due
che cresce come un globo rapito dalle nuvole
gli cadranno i nomi e i canti
sarà ora e dopo
sarà frequenza e zero
sarà radice e aria
sarà uno e lo stesso
          meno noi due
che non ci saremo
          meno noi due
quando non importerà più



Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas
COMO EL PAN

Una es la palabra que nombra
la comunión de mi amor
con tu silencio.

Para buscarlo subo
por la mítica escala
hasta el espacio abierto
donde toda suspensión es armonía.

Dejo atrás los objetos
las voces y las nubes
la insólita frescura en donde arde
la luz de la mirada en la que nace
la fuerza que realiza la subida.

Y el intenso perfume de la seña.

No hay palabra que nombre
el espacio acordado
el silencio de claves en su pausa
la altura sumergida
o la navegación
al fin inmóvil.

Peces de luz en el aire sin aire
sabemos sin saber
el nombre que callamos.


COME IL PANE

Una è la parola che nomina
la comunione del mio amore
con il tuo silenzio.

Per cercarlo salgo
per la mitica scala
fino allo spazio aperto
dove ogni sospensione è armonia.

Lascio dietro gli oggetti
le voci e le nuvole
l’insolita frescura dove arde
la luce dello sguardo dalla quale
sgorga la forza per riuscire a salire.

E l’intenso profumo del segnale.

Non c’è parola che nomini
lo spazio concesso
il silenzio di chiavi in pausa
l’altezza sommersa
o l’immobile
navigazione.

Pesci di luce nell’aria senz’aria
sappiamo senza sapere
il nome che non pronunciamo.


Marie Sophie Wilson-Carr fotografiada por Giorgio Palmas
TIEMPO-SERPIENTE

¿Cuántos minutos tienen
las horas de un amable conversar?
Estábamos seguros
que algunos eventos del pasado
constituyeran la raíz
de ciertas situaciones actuales.
Así, guiados por nuestro razonar
ante los ojos nuestros
los tiempos sucesivos
adquirieron la forma de serpiente
y el aire seguro acogedor
de nuestro cuarto
nos sostenía como si eso fuera
el interregno cálido
de un sueño a ojos abiertos.
Pero de pronto las disquisiciones
encontraron un orden imprevisto
y yo te iba diciendo
y tú me ibas diciendo
y el brazo circular
del tiempo de serpiente
sin fin fue dando vueltas
con amor acunándonos
como madre abrigándonos
dejando abierto solamente un paso
una pequeña salida ascensional
a través de la cual los corazones nuestros
en la ebriedad de lo que al mismo tiempo
es nuevo y es antiguo
subían y gozaban
cantaban y volvían
al ingrávido centro
del instante sublime
del tiempo atemporal.


TEMPO-SERPENTE

Quanti minuti hanno
le ore di un affabile conversare?
Noi eravamo sicuri
che certi eventi del passato
costituissero la radice
di varie odierne situazioni.
Così guidati dal nostro ragionare
davanti ai nostri occhi
i tempi successivi
acquistarono forma di serpente
e l’aria della stanza
sicura e avvolgente
ci sostenne nel caldo interregno
del sogno ad occhi aperti.
Ad un tratto tutte le riflessioni
trovarono un ordine imprevisto
e io dicevo a te
e tu dicevi a me
e il braccio circolare
del tempo di serpente
rotava senza fine
ci cullava amoroso
ci avvolgeva materno
lasciava aperto soltanto un varco
una piccola uscita ascensionale
attraverso la quale i nostri cuori
nell’ebbrezza di ciò che al tempo stesso
è nuovo ed è antico
salivano e gioivano
cantavano e tornavano
nel centro senza peso
dell’istante sublime
del tempo senza tempo.

Traducción al italiano de Alessio Brandolini
Leídos en FILI D'AQUILONE

B O N U S  T R A C K

EL CAMINO DE TU VOZ

Entonces tu voz empieza
a abinicar el aire pesado de la tarde
finales de febrero y el sol cayendo a pique
y a través del velo sudoroso del ambiente
unos como pasos ya precipitados
gorriones temerosos en campo de recreo
que salen de mí
y se van de mí
y yo los dejo
y se apoyan en el ala tan cálida
de tu voz querida
y el aire de la tarde abre rutas
hasta hoy insospechadas
y en el balanceo nos vamos
tú y tu voz mi agitación
y este susurro
que ya no tiene aquí ni tiene ahora
desde donde vamos
vasy yo te sigo
persiguiendo hechizada aquello que no sé
y tampoco podría saber si lo adivino
vagamente un poco
pálido si quieres
y triste como el gesto inicial de la sonrisa
donde creo por fin encontrarte
y quedarme serena
un instante alargado larguísimo
hasta que el sol se esconde
y volvemos otra vez
a cortar flores y arreglar jarrones
para dejarlos
así muy quietos
arriba de las mesas.


Martha L. Canfield
(Montevideo, Uruguay, 1949)
Reside en Italia desde 1977
POETA/ESCRITORA/PROFESORA/
TRADUCTORA/CRÍTICA LITERARIA
Lectura contagiada por María Germaná
para leer + en AURORA BOREAL
y + en ARQUITRAVE
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...