Mostrando entradas con la etiqueta santiago maldonado. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta santiago maldonado. Mostrar todas las entradas

3 de septiembre de 2018

Liliana Bodoc, 2 poemas 2 (+2)


Liliana Bodoc fotografiada por Pablo Betancourt

PRIMERA PERSONA

Yo, primera persona del singular.

Yo tengo
      
Pero Yo no soy Tengo
porque
si un huracán se lleva todo
y me deja tan solo con lo puesto.
Yo seguiría siendo.

Yo estoy.
      
Pero, atención,
porque aunque cambie de lugar,
aunque cambie de barrio y de ciudad
yo sigo siendo.

Por las noches yo duermo
pero no soy Dormir
porque cuando despierto
sigo siendo

Yo canto.
¿Y si no canto?
Yo juego.
¿Y si no juego?
      
Yo estoy aquí y allá
yo tengo, yo no tengo
yo canto y desencanto
yo esta tarde no juego
pero yo sigo siendo.
      
Yo soy yo cuando Soy.
              
No soy Tener.
No soy Estar.
Yo soy
Ser
en primera persona del singular.

extraído de: THE CLINIC


Foto: Gentileza Familia Maldonado para Rolling Stone

POEMA ADOLORIDO POR SANTIAGO

Hoy me despertó el alma.

Anochece, me dijo.
Se pone oscuro mientras hacés fiaca.
Si corrés, llegás antes que la lluvia.
Llevate por delante las frazadas, escupite las manos
y salí con medio pie descalzo.
Pero es ahora, antes de que nazca y le pongan un nombre.
Vestite con tu sombra, improvisá un espejo.
Pero corré.
Si corrés, llegás antes que la muerte.
Antes de que crezca como un gorrión de monte
y se deje la barba.
Llegá para besarlo como un hijo,
un amante, un hermano.
Tu instante de tardanza es su martirio.
Así que levantate,
ignorá los escombros de tu cuerpo
atropellá el café que se te pone enfrente,
y arrancá para el sur.

Donde sea que esté
habrá una luz naciente,
una señal del cielo,
un grito de la tierra.

Donde sea, en la vida o en la muerte,
Santiago está esperando.

extraído de: PALABRAS AL BORDE


B O N U S  T R A C K (x2)

Ilustración de Cocoon (Toshiyuki Enoki)

LA POESÍA

Recuerdo muy bien aquel mundo de agua donde empezó mi vida. Lo recuerdo porque puedo imaginarlo, porque puedo conjeturarlo. Ese mundo de agua, redondo y sin fondo, donde adquirí mi forma fue la metáfora primera que conocí. Y el canal entre mi madre y yo, fue el primer verso.

Porque la poesía es una conjetura acerca de lo inefable. Un modo, quizás el único, de acercarse a las quimeras.

Recuerdo también el día en que mi madre se quedó parada a mis espaldas, mientras yo subía las escaleras de la mano de una mujer vestida con guardapolvo blanco. La mujer me dijo que no llorara, que iba a enseñarme a dibujar la letra m. Entonces, llegó de nuevo la poesía. Y entendí que el lenguaje puede ser la extensión del regazo materno.

También recuerdo cuando ocurrió al revés, y fue mi propio vientre una metáfora de agua. Puedo recordar cuando yo fui la madre detenida a espaldas de mi niña. Aquella vez, regresó la poesía a explicarme los sentidos del tiempo.

Hoy recuerdo mi muerte.

Puedo recordarla porque puedo imaginarla, puedo conjeturarla.

Si en ese trance consigo aceptar que es nuestro deber dejar sitio a los otros, entonces la muerte no será más que la mejor metáfora del amor.

extraído de: V JORNADAS DE POÉTICAS DE LA LITERATURA ARGENTINA PARA NIÑOS


YO EN EL LABERINTO

Como la vida, el laberinto
se envuelve sobre un eje misterioso.
Termina donde dobla.
Se quiebra, zigzaguea,
desanda en espiral y avanza en círculo.
Gira sin avisar que la línea se enrieda
en un nudo ovillado que no empieza.
Continúa y se junta en el centro de un lazo 
que intersecta un camino bifurcado.
Se mete en la madeja de curvas paralelas 
cortadas por un eje
de trayectoria recta.
Propone cinco ángulos
en diagonal trazados
para encontrar el centro
del paralelogramo.

Parecido a la vida, el laberinto
no está señalizado.
Por eso es conveniente recordar
que no siempre el atajo es el atajo.
Y caminarlo lento,
sin correr tras la prisa
porque al final de día, comprendemos:
fue mejor el andar que la salida.

Leído en EL ARTE DE LOS CONFINES


ph Audiovideoteca de Buenos Aires
Liliana Bodoc
(Santa Fe, 1958 - Mendoza, Argentina, 2018)
ESCRITORA/POETA/ACTRIZ/LECTORA DE POESÍA
PROFESORA DE LITERATURA ESPAÑOLA Y ARGENTINA
para leer una entrevista en SOPHIA
para leer + en MIRADAS DEL CENTRO







TEDxJoven@RíodelaPlata - Liliana Bodoc - Mentir para decir la verdad, 2012 

21 de octubre de 2017

Eliana Sol Cossy, Un poema para que aparezcas (+1)

Ilustración de Nico
UN POEMA PARA QUE APAREZCAS

¿Dónde está el Brujo?
¿Se quedo durmiendo entre los pinos que bordean el cerro?
¿Juntando hongos en la lomada que está detrás de la casa de Amelia?
No teníamos ventana en ese lugar
había fogón,
y estábamos un poco de prestado 
/para mi.
Para él todo era nuestro 
o de nadie.
Yo camino como si pidiera permiso,
él camina como si el dueño nos debiera algo.
Yo no creo en la magia, ni en los astros.
Casi que no creemos en nada
pero a destiempo del otro.
Casi que somos planos anómalos para los entendimientos cotidianos,
casi que dije te quiero sin querer
/porque conozco las diferencias,
y te veo entrar,
y me acurruco en tu brazo con un mapa,
si funcionó de excusa una vez, seguro funciona otra,
y otra.
Tomo el mapa para buscarte, brujo,
en qué camino andarás cortando manzanas para mi,
que le tengo miedo a la noche cuando cae sin luces permitidas,
y me apuro por miedo al tiempo que se pierde, y vos te parás para girar a la luna.
Ahora cierro los ojos y te veo bajando a oscuras el cerro,
mirando con tranquilidad mi impaciencia, contemplando con ternura mi temor a la oscuridad.
Dijeron de vos tanto de todo, 
No hablaron de tu ternura.
Yo quiero tu voz para que no sea verdad, para poder seguir creyendo,
porque sino volvés, 
sino volvés perdí y tenías razón,
si no volvés y yo vuelvo,
ya no voy a poder creer en nada.
La academia y mis dioses, las ciencias y sus aparadores, los congresos con sus certificados,
Las proclamas&los santos
van a humedecerse,
se van a despintar las paredes,
las caras van a ser iguales/repetidas/mentirosas/de crepe y engrudo.
Si no volvés voy a tener que creer
en las pintadas anónimas, en la poesía. 
Porque si la poesía no sirve para gritar que aparezcas,
a esa poesía la rompemos a patadas
y hacemos una nueva que te encuentre,
y construya puertos para tu abrazo tibio.
Si no volvés,
Y no fanfarroneas tus ojos,
y tus consejos sobre las plantas al costado del camino,
voy a tener que creer en hadas y brujos de cuentos libertarios.





Ilustración de Tute

Segundo poema para que aparezcas
en esta plaza,
para todas las plazas.
Contra el silencio de los desentendidos 
/cotidianos,
que te esconden.

Entraron a patadas,
tenían las armas,
nosotros una biblioteca en el fondo,
una huerta recién cortada de zukinis.*
Ahora,
angustia anudada que nos junta el cuerpo.
Éramos muchos un día, 
agarrada de tu mano,
me daba un espacio en esa casa.

Quiero decir tantas cosas, 
hablar por ejemplo de Facundo que está preso,
no supieron decir bien porque los diarios que leí.
A la tierra le falta el Lonko,
a nosotros vos.

No sabemos explicar que te extrañamos,
así que decimos
vos nos faltás.

Ellos te tienen, 
pero juegan a buscarte donde éramos anónimos
pobres,
juntos 
y felices.
Podíamos correr en la calle
y éramos invisibles.

Hablan de vos en partes
te pienso y quiero preguntarles,
¿cómo se puede despegar un cuerpo
de su calor?
¿Dónde estás Brujo?
dónde te escondieron de estas palabras aburridas, 
veo tu foto y aparecés en un abrazo
en ese lago frío.
Qué inmensa la fiebre que te retiene,
¿Dónde estás Brujo? 
¿Dónde te pusieron lejos?
¿Dónde te lastimaron,
fuera de mis manos que te preparaban un té?

No sé si somos o fuimos una historia de cuento.
Coincidimos en desertar de la eternidad,
contamos noches con amaneceres
para arrancarle algo de resistencia a este mundo,
era despertarnos riendo, desayunando mermelada de membrillo. **
Verte quieto al borde de la ruta,
colgando el tiempo que no aprendiste a contar.
Yo ocupada por los horarios, la oficina de turismo,
vos insistente en las piedras que arman la pre cordillera.

¿Sabrán los que te retienen, que me tienen, 
y mis manos, 
y algún sueño,
ahí,
agarrado a vos,

¿Sabrán 
que te habitamos?

*12 de agosto efectivos de la Policía Federal allanaron la Biblioteca del Río, ubicada en el barrio Los Hornos de El Bolsón. Detrás de la biblioteca está la casa donde se alojaba Santiago Maldonado antes de partir hacia la comunidad Lof Cushamen, donde fue visto por última vez tras la represión de la Gendarmería el 1 de agosto.
** Era temporada de recolección de membrillos en el Bolsón.




Eliana Sol Cossy
(Tortuguitas, Buenos Aires, 1988)
PROFESORA DE ANTROPOLOGÍA/POETA/ESCRITORA
una nota en TIEMPO DE TORTUGUITAS
para leer + en POETAS SIGLO XXI
su FACEBOOK

5 de septiembre de 2017

Wisława Szymborska, Hijos de la época


#DóndeEstáSantiagoMaldonado
Fotografía de SADO Colectivo Fotográfico



HIJOS DE LA ÉPOCA

Somos hijos de nuestra época
y nuestra época es política.

Todos tus, mis, nuestros, vuestros
problemas diurnos, y los nocturnos,
son problemas políticos.
Quieras o no,
tus genes tienen un pasado político,
tu piel un matiz político
y tus ojos una visión política.

Cuanto dices produce una resonancia,
cuanto callas implica una elocuencia
inevitablemente política.

Incluso al caminar por bosques y praderas
das pasos políticos
en terreno político.

Adquirir significado político
ni siquiera requiere ser humano.
Basta ser petróleo,
pienso compuesto o materia reciclada.

Los poemas apolíticos son también políticos,
y en lo alto resplandece la luna,
un cuerpo ya no lunar.
Ser o no ser, ésta es la cuestión.
¿Qué cuestión?, adivina corazón:
una cuestión política.

Traducción de Ana María Moix y Jerzy Wojciech Slawomirski 


DZIECI EPOKI

Jesteśmy dziećmi epoki,
epoka jest polityczna.

Wszystkie twoje, nasze, wasze
dzienne sprawy, nocne sprawy
to są sprawy polityczne.

Chcesz czy nie chcesz,
twoje geny mają przyszłość polityczną,
skóra odcień polityczny,
oczy aspekt polityczny.

O czym mówisz, ma rezonans,
o czym milczysz, ma wzmowę
tak czy owak polityczną.

Nawet idąc borem lasem
stawiasz kroki polityczne
na podłożu politycznym.

Wiersze apolityczne też są polityczne,
a w górze świeci księżyc,
obiekt już nie księżycowy.
Być albo nie być, oto jest pytanie.
Jakie pytanie, odpowiedz kochanie.
Pytanie polityczne.

Nie musisz nawet być istotą ludzką,
by zyskać na znaczeniu politycznym.
Wystarczy, żebyś był ropą naftową,
paszą treściwą czy surowcem wtórnym.
Albo I stołem obrad, o którego kształt
spierano się miesiącami
przy jakim pertraktować o życiu i śmierci,
okrągłym czy kwadratowym.

Tymczasem ginęli ludzie,
zdychały zwierzęta,
płonęły domy
i dziczały pola
jak w epokach zamierzchłych
i mniej politycznych.



CHILDREN OF THIS AGE

We are children of our age, 
it's a political age. 

All day long, all through the night, 
all affairs - yours, ours, theirs - 
are political affairs. 

Whether you like it or not, 
your genes have a political past, 
your skin, a political cast, 
your eyes, a political slant. 

Whatever you say reverberates, 
whatever you don't say speaks for itself. 
So either way you're talking politics. 

Even when you take to the woods, 
you're taking political steps 
on political grounds. 

A political poems are also political, 
and above us shines a moon 
no longer purely lunar. 
To be or not to be, that is the question. 
And though it troubles the digestion 
it's a question, as always, of politics. 

To acquire a political meaning 
you don't even have to be human. 
Raw material will do, 
or protein feed, or crude oil, 

or a conference table whose shape 
was quarreled over for months: 
Should we arbitrate life and death 
at a round table or a square one? 

Meanwhile, people perished, 
animals died, 
houses burned, 
and the fields ran wild 
just as in times immemorial 
and less political. 

Traducción al inglés de Stanislaw Baranczak & Clare Cavanagh




Wisława Szymborska
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
PREMIO NOBEL DE LITERATURA 1996
de Paisaje con grano de arena, Lumen, Barcelona, 1997
para leer MÁS

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...