Mostrando entradas con la etiqueta christian martin weiss. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta christian martin weiss. Mostrar todas las entradas

14 de octubre de 2025

Ana Martins Marques, 2 poemas 2


Fotografía de Eliseo Miciu Nicolaevici
DÍA 14, MAÑANA

mientras leía en la terraza
varios caballos pasaron frente a la casa
caballos negros, robustos, rápidos
a ellos les preguntaría
qué hacer de mi deseo

Traducción de Julia Sanches

DIA 14, MANHÃ

lendo na varanda
vários cavalos passaram em frente à casa
cavalos negros, sólidos, rápidos
a eles eu perguntaria
o que fazer do meu desejo.


Fotografía de Christian Martin Weiss
MESA
 
más importante que tener memoria es tener una mesa
más importante que haber ya amado algún día es tener
una mesa sólida
una mesa como una cama diurna
con corazón de árbol, de bosque
es importante en cuestiones de amor
no meter la pata
pero más importante aún es tener una mesa
porque una mesa es como un suelo que apoya
a los que aún no se han caído del todo.

Traducción de Julia Sanches

MESA

mais importante que ter uma memória é ter uma mesa
mais importante que já ter amado um dia é ter
uma mesa sólida
uma mesa que é como uma cama diurna
com seu coração de árvore, de floresta
é importante em matéria de amor
não meter os pés pelas mãos
mas mais importante é ter uma mesa
porque uma mesa é uma espécie de chão que apoia
os que ainda não caíram de vez.


A vida submarina, Scriptum, 2009



Ana Martins Marques
(Belo Horizonte, Minas Gerais, Brasil, 1977)
POETA/LICENCIADA EN LETRAS/DOCTORA EN LITERATURA COMPARADA
de A vida submarina, Scriptum, 2009
para leer + en VALLEJO&COMPANY

1 de abril de 2021

Olga Broumas, Discurso


Fotografía de Christian Martin Weiss

DISCURSO

Los torturadores
Respiran nuestro aire humano
Llenos de nuestros sonidos como adornos
De un lenguaje arcaico
Tierno sereno dádiva regocijáos alimentad.

SPEECH

Torturers
Breathing our human air
Full of our sounds like ornaments
Of an archaic language
Tender fair gift rejoice feed.




Olga Broumas - Όλγα Μπρούμας
(Ermoupoli, Grecia, 1949) 
Reside en Brewster, EE.UU. desde 1967
POETA/TRADUCTORA/ARQUITECTA/
MÁSTER EN ESCRITURA CREATIVA
de Stone on Stone/Piedra sobre piedra, Open Hand, 1993
Traducción de Rudolfo Dada y Myrna Nieves
Edición de Zoë Anglesey
para leer más en ARLINDO CORREIA

14 de mayo de 2020

Oswaldo Antônio Begiato, Oración para una misma (versión de Alicia Andares)


Fotografía de Christian Martin Weiss


ORACIÓN PARA UNA MISMA

Que yo me permita mirar, escuchar y soñar más.
Hablar menos. Llorar menos.
Ver en los ojos de quienes me miran, la admiración que me tienen, y no la envidia que 
-prepotentemente- pienso que sienten.
Escuchar con mis oídos atentos y mi boca estática las palabras que se hacen gestos y los gestos que se hacen palabras.
Permitirme escuchar siempre aquello que yo no tengo permitido escuchar.
Saber realizar los sueños que nacen en mí y por mí, y conmigo mueren, por yo no saber que son sueños.
Entonces, que yo pueda vivir los sueños posibles y los imposibles, aquellos que mueren y resucitan a cada nuevo fruto, a cada nueva flor, a cada nuevo calor, a cada nuevo rocío, a cada nuevo día.
Que yo pueda soñar el aire, soñar el mar, soñar el amar, soñar el amalgamar...
Que yo me permita el silencio de las formas, de los movimientos, de lo imposible, de la inmensidad de toda profundidad.
Que yo pueda sustituir mis palabras por el toque, por el sentir, por el comprender, por el secreto de las cosas más raras, por la oración mental (aquella que el alma cría, y que sólo ella escucha y sólo ella responde).
Que yo sepa dimensionar el calor, experimentar la forma, vislumbrar las curvas, diseñar las rectas, y aprender el sabor de la exuberancia que se muestra en las pequeñas manifestaciones de la vida.
Que yo sepa reproducir en el alma la imagen que entra por mis ojos haciéndome parte suprema de la naturaleza, creándome y recreándome a cada instante.
Que yo pueda llorar menos de tristezas y más de alegrías.
Que mi llanto no sea en vano, que en vano no sean mis dudas.
Que yo sepa perder mis caminos, pero que sepa recuperar mis destinos con dignidad.
Que yo no tenga miedo de nada, principalmente de mí misma; ¡que yo no tenga miedo de mis miedos!
Que me quede dormida cada vez que vaya a derramar lágrimas inútiles, y despierte con el corazón lleno de esperanzas.
Que yo haga de mí una mujer serena, dentro de mi propia turbulencia; sabia, dentro de mis límites pequeños e inexactos; humilde, delante de mis grandezas --torpes e ingenuas (que yo me dé cuenta cuán pequeñas son mis grandezas, y cuán valiosa es mi pequeñez).
Que yo me permita ser madre, ser padre y, si fuere necesario, ser huérfana.
Permítame enseñar lo poco que sé y aprender lo mucho que no sé.
Traducir lo que los maestros enseñaron y comprender la alegría con que los simples traducen sus experiencias.
Respetar incondicionalmente al ser; al ser por si sólo, por más nada que pueda tener más allá de su esencia.
Auxiliar la soledad de quien llegó, rendirme al motivo de quien partió, y aceptar la alegría de quién quedó.
Que yo pueda amar y ser amada.
Que yo pueda amar aún sin ser amada.
Hacer gentilezas cuando recibo cariños; hacer cariños aunque no reciba gentilezas.
Que yo jamás quede sola, aún cuando yo me quiera sola.

Versión libre de Alicia Andares


ORAÇÃO A MIM MESMO

Que eu me permita
Silenciar e aprender e sonhar mais.
Falar menos com minhas certezas
E mais com meus gestos de gratidão.
Chorar menos pelos cantos
E mais na presença de meus amigos.
Acreditar mais na importância de minhas bobagens
E menos na de meus grandes planos.

Ver nos olhos de quem me vê
A admiração que else me têm
E não a inveja que prepotentemente penso que têm.
Escutar com meus ouvidos atentos
E minha boca estática,
As palavras que se fazem gestos
E OS gestos que se fazem palavras

Permitir sempre
Escutar aquilo que eu não tenho
Me permitido escutar.

Saber realizar
OS sonhos que nascem em mim
E por mim
E comigo morrem por eu não OS saber sonhos.

Então, que eu possa viver
OS sonhos possíveis
E OS impossíveis;
Aqueles que morrem
E ressuscitam
A cada novo fruto,
A cada nova flor,
A cada novo calor,
A cada nova geada,
A cada novo dia.

Que eu possa sonhar o AR,
Sonhar o mar,
Sonhar o amar,
Sonhar o amalgamar.

Que eu me permita o silêncio das formas,
Dos movimentos,
Do impossível,
DA imensidão de toda profundeza.

Que eu possa substituir minhas palavras
Pelo toque,
Pelo sentir,
Pelo compreender,
Pelo segredo das coisas mais raras,
Pela oração mental
(aquela que a alma cria e
Que só ela, alma, ouve
E só ela, alma, responde).

Que eu saiba dimensionar o calor,
Experimentar a forma,
Vislumbrar as curvas,
Desenhar as retas,
E aprender o sabor DA exuberância
Que se mostra
Nas pequenas manifestações
DA vida.

Que eu saiba reproduzir na alma a imagem
Que entra pelos meus olhos
Fazendo-me parte suprema DA natureza,
Criando-me
E recriando-me a cada instante.

Que eu possa chorar menos de tristeza
E mais de contentamentos.
Que meu choro não seja em vão,
Que em vão não sejam
Minhas dúvidas.

Que eu saiba perder meus caminhos,
Mas saiba recuperar meus destinos
Com dignidade.
Que eu não tenha medo de nada,
Principalmente de mim mesmo:
- Que eu não tenha medo de meus medos!

Que eu adormeça
Toda vez que for derramar lágrimas inúteis,
E desperte com o coração cheio de esperanças.

Que eu faça de mim um homem sereno
Dentro de minha própria turbulência,
sábio dentro de meus limites
Pequenos e inexatos,
Humilde diante de minhas grandezas
Tolas e ingênuas
(que eu me mostre o quanto são pequenas
Minhas grandezas
E o quanto é valiosa a minha pequenez).

Que eu me permita ser mãe,
Ser pai,
E, se for preciso,
Ser órfão.

Permita-me eu ensinar o pouco que sei
E aprender o muito que não sei,
Traduzir o que OS mestres ensinaram
E compreender a alegria
Com que OS simples traduzem suas experiências;
Respeitar incondicionalmente
O ser;
O ser por is só,
Por mais nada que possa ter além de sua essência,
Auxiliar a solidão de quem chegou,
Render-me ao motivo de quem partiu
E aceitar a saudade de quem ficou.

Que eu possa amar
E ser amado.
Que eu possa amar mesmo sem ser amado,
Fazer gentilezas quando recebo carinhos;
Fazer carinhos mesmo quando não recebo
Gentilezas.

Que
Eu jamais fique só,
Mesmo quando
Eu me queira só.





Oswaldo Antônio Begiato
(Mombuca, São Paulo, Brasil, 1953)
su BLOG





9 de abril de 2014

Dorothy Livesay, 2 poemas 2

Fotografía de Christian Martin Weiss
LA DOMESTICACIÓN

Sé mujer. Me dijiste, sé
mujer. Yo no conocía
la medida de las palabras

       hasta que un hombre nefasto
       mientras le preparé un pollo
       me hizo escuchar:
       - No, maldita sea.
       Sin tanta sal.
       Hacé lo que digo, mujer:
       Sólo eso
       Y nada más.

Sé mujer. Yo no conocía
la medida de las palabras
hasta esa noche
cuando me negaste en la oscuridad,
incluso el derecho
De encender mi propia luz.

Hacé lo que digo, te escuché débilmente
desmayándome:
sé mujer.

THE TAMING

Be woman. You did say me, be
woman. I did not know
the measure of the words

      until a black man
      as I prepared him chicken
      made me listen:
      - No, dammit.
      Not so much salt.
      Do what I say, woman:
      Just that
      And nothing more.

Be woman. I did not know
the measure of the words
until that night
when you denied me darkness,
even the right
To turn in my own light.

Do as I say, I heard you faintly
over me fainting:
be woman.



s/d del autor de la fotografía
LAS TRES EMILYS

Emily Bronte, Emily Dickinson y Emily Carr 

Estas mujeres clamando en mi cabeza
Caminan solas, disconformes:
Las Emilys, estas tres
Claman por ser libres -
Y otras que no voy a nombrar
Cada una diferente, cada una la misma.

Sin embargo, ¡ellas tenían libertad!
Su reino era el cielo:
Ellas batearon nubes con facilidad,
Encontraron una montaña para sus posturas;
Vagando desde la soledad pudieron capturar
La magia interior de un páramo -
Un lago de su paleta, cualquier árbol
Pudieron ser sus pinceles.

Y aún me claman
Como en reproche -
Yo nací para escuchar su tormenta interior
Del hombre separado en la forma de la mujer,
Todavía poseo otro reino, excluída
Para ellas, estas tres, esta Emily.
Me muevo como madre en un marco,
Mis arterias
Flujo del camino inmemorial
Hacia el niño, el hombre;
Y sólo por un lapso breve 
¿Soy una Emily en montañas nevadas
Y una de estas?

Y así todo lo que poseo
Sigue siendo mucho menos -
Se mueven triunfantes por mi cabeza:
Yo soy la única
Disconforme.


THE THREE EMILYS

Emily Bronte, Emily Dickinson and Emily Carr 

These women crying in my head
Walk alone, uncomforted:
The Emily's, these three
Cry to be set free --
And others whom I will not name
Each different, each the same.

Yet they had liberty!
Their kingdom was the sky:
They batted clouds with easy hand,
Found a mountain for their stand;
From wandering lonely they could catch
The inner magic of a heath --
A lake their palette, any tree
Their brush could be.

And still they cry to me
As in reproach --
I, born to hear their inner storm
Of separate man in woman's form,
I yet possess another kingdom, barred
To them, these three, this Emily.
I move as mother in a frame,
My arteries
Flow the immemorial way
Towards the child, the man;
And only for brief span
Am I an Emily on mountain snows
And one of these.

And so the whole that I possess
Is still much less --
They move triumphant through my head:
I am the one
Uncomforted





Dorothy Livesay 
(Winnipeg, Manitoba, Canada, 1909-1996)
de The woman I amBeach Holme Publishers, 1977
Traducción de Hugo Zonáglez
Propuesta de traducción de Emma Gunst
para leer + en OTRA IGLESIA ES IMPOSIBLE

8 de mayo de 2013

Nathalie Handal, En busca de la medianoche


Fotografía de Christian Martin Weiss

EN BUSCA DE LA MEDIANOCHE

Él besó mis labios a medianoche
             Lo dejé
Él me quitó la blusa
             Lo dejé
Él me quitó el sostén
y tocó mis pechos
             Lo dejé
Él me quitó los pantalones
             Lo dejé
Me quitó la ropa interior
y me miró, de pie
en este cuarto extraño, oscuro
blanco y negro
             Lo dejé
Una pequeña luz se desvaneció
por la ventana
vi brevemente
la ciudad en la que vivimos,
pero no conocemos.

Luego él pronuncia
mi nombre mal
              y lo detengo
Le pregunto si alguna vez
ha sido exiliado o encarcelado
si alguna vez ha enviado
cartas a una mujer que amó
pero que jamás
volverá a ver,
si piensa que se puede regresar
a un amante
aun si el amor no fuera ya posible
por segunda vez,
le pregunto si acaso
ha robado en una tienda
o le ha quitado el pan a un campesino,
o si acaso ha cruzado
mares, costas y montañas
y todavía
no ha llegado

Él responde:
en mi país, no pronuncié
mi nombre correctamente
y fui torturado,
en las líneas enemigas no pronuncié
mi nombre correctamente
y fui exiliado,
al llegar, no pronuncié
mi nombre correctamente
y me dieron nuevos documentos.
Ya ves. Un corazón en busca de la medianoche
es solo un corazón, todo lo demás da igual,
excepto lo que espera el otro.


IN SEARCH OF MIDNIGHT

He kissed my lips at midnight
           I let him
He took my blouse off
           I let him
Took my bra off
and touched my breast
           I let him
He took my pants off
           I let him
Took my underwear off
and looked at me standing
in this strange, dark
black and white room
           I let him
A small light dimmed
by the window
I took a glimpse of
the city we live in,
both do not know.

Then he pronounced
my name wrong
           and I stopped him—
Asked him if he has ever
been exiled or imprisoned
if he has ever mailed
letters to a woman he
once loved but would
never see again,
if he thinks we can go back
to a lover even if
we might not love
the second time,
asked him if he ever
robbed a small grocery store
or stole a bread from a peasant,
if he has ever crossed
seas, coasts and mountains
and still
could not arrive.

                  He answered:
I did not pronounce my name
correctly in my country
so I was tortured,
I did not pronounce my name
correctly at the enemy line
so I was exiled,
I did not pronounce my name
correctly upon arrival
so I was given news papers.
You see. A heart in search of midnight
is only a heart, everything else is the same,
except what the other is expecting.




Nathalie Handal  
(Haití, 1969 - de orígenes libaneses y palestinos) 
Vive en Nueva York
de la Antología Lenguaje para un Nuevo Siglo: 
Poesía contemporánea del Medio Oriente, Asia y más allá/
Language for a New Century: 
Contemporary Poetry from the Middle East, Asia&Beyond, 
Norton, 2008 //Traducción de Beverly Pérez Rego
para leer una muy buena NOTA
para leer MÁS
su WEB

29 de marzo de 2013

Gemma Gorga, Inflorescencia


Fotografía de Christian Martin Weiss

INFLORESCENCIA

Se vislumbra ya el lila en las puntas del rosa

Y más adentro aún
–como la secreta uña golpeada–
crecen los primeros presagios  
de negro

que enseguida
mudará en verde húmedo
           en verde amor

hasta que el ocre y la oruga de azufre
comiencen
a quemar los bordes

y lo único que quepa esperar
sea la caída
–la caída
        así han dicho–
de quién sabe qué

Barcelona, julio de 2010


INFLORESCÈNCIA

S’endevina ja el lila a les puntes del rosa

I encara més endins
–com la secreta ungla colpejada–
creixen els primers presagis  
de negre

que aviat
mudarà en verd humit
           en verd amor

fins que l’ocre i l’eruga de sofre
comencin
a cremar-ne les vores

i l’únic que calgui esperar
sigui la caiguda
–la caiguda
          així han dit–
de qui sap què

Barcelona, juliol de 2010



Gemma Gorga  
(Barcelona, España, 1968)
POETA/PROFESORA
LICENCIADA Y DOCTORA EN FILOLOGÍA HISPÁNICA
para leer MÁS

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...