Mostrando entradas con la etiqueta clare cavanagh. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta clare cavanagh. Mostrar todas las entradas

8 de febrero de 2012

Wislawa Szymborska, ABC


Fotografía de Arno R. Minkkinen
ABC

Ya nunca sabré
qué pensaba de mí A.
Si B. llegó a perdonarme de verdad.
Por qué C. aparentaba que no pasaba nada.
Qué papel jugó D. en el silencio de E.
Qué esperaba F., si es que esperaba.
Qué aparentaba G., a pesar de estar segura.
Qué quería ocultar H.
Qué quería añadir I.
Si el hecho de que yo estuviera a su lado
tuvo alguna importancia
para J. para K. y para el resto del alfabeto.

ABC

I’ll never find out now
What A. thought of me.
If B. ever forgave me in the end.
Why C. pretended everything was fine.
What part D. played in E.’s silence.
What F. had been expecting, if anything.
Why G. forgot when she knew perfectly well.
What H. had to hide.
What I. wanted to add.
If my being around
meant anything
to J. and K. and the rest of the alphabet.

Traducción del polaco al inglés de Stanislaw Baranczak y Clare Cavanagh



Wislawa Szymborska 
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
de Dos puntos, Ediciones Igitur, Barcelona, 2007
Traducción de Abel Murcia y Gerardo Beltrán
para leer MÁS
Reitero una entrevista a WISLAWA S.

29 de julio de 2011

Wislawa Szymborska, Escribiendo el currículum

("la forma de lo que se viene", título con la que encontré ésta fotografía)

ESCRIBIENDO EL CURRÍCULUM

¿Qué hay que hacer?
Presentar una instancia
y adjuntar el curriculum.

Sea cual fuere el tiempo de una vida
el curriculum debe ser breve.

Se ruega ser conciso y seleccionar los datos,
convertir paisajes en direcciones
y recuerdos confusos en fechas concretas.

De todos los amores basta con el conyugal,
los hijos: sólo los nacidos.

Importa quién te conoce, no a quiénes conozcas.
Viajes, sólo al extranjero.
Militancia en qué, pero no por qué.
Condecoraciones sin mencionar a qué méritos.

Escribe como si jamás hubieras dialogado contigo mismo
y hubieras impuesto entre tú y tú la debida distancia.

Deja en blanco perros, gatos y pájaros,
bagatelas cargadas de recuerdos, amigos y sueños.

Importa el precio, no el valor.
Interesa el título, no el contenido.
El número del calzado, no hacia dónde va
quien se supone que eres.
Adjuntar una fotografía con la oreja visible:
lo que cuenta es su forma, no lo que oye.
¿Qué oye?
El fragor de las trituradoras de papel.

Het schrijven van een cv

Wat moet je doen ?
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een cv insluiten

Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.

Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data

Van alle liefdes volstaat de echtelijke,
en van de kinderen alleen die welke geboren zijn

Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenslands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.

Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.

Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,
rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.

Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
hij voor wie jij doorgaat.

(Versión en holandés extraída de ACÁ)


WRITING A RÉSUMÉ

What needs to be done?

fill out the application
and enclose the résumé.

Regardless of the length of life,

a résumé is best kept short.

concise, well-chosen facts are de rigueur.

Landscapes are replaced by addresses,
shaky memories give way to unshakable dates.

Of all your loves, mention only the marriage;

of all your children, only those who were born.

Who knows you matters more than whom you know.

Trips only if taken abroad.
Memberships in what but without why.
Honors, but not how they were earned.

Write as if you'd never talked to yourself

and always kept yourself at arm's length.

Pass over in silence your dogs, cats, birds,

dusty keepsakes, friends, and dreams.

Price, not worth,

and title, not what's inside.
His shoe size, not where he's off to,
that one you pass off as yourself.
In addition, a photograph with one ear showing.
What matters is its shape, not what it hears.
What is there to hear, anyway?
The clatter of paper shredders.

(Traducción al inglés de Stanislaw Baranczak y Clare Cavanagh)





Wislawa Szymborska 
(Kornik, Polonia, 1923-2012)
Premio Nobel de Literatura 1996
de Hombres en el puente, 1986
para leer MÁS

14 de abril de 2011

Wislawa Szymborska, Alabanza a mi hermana

Ilustración de Eveline Tarunadjaja


ALABANZA A MI HERMANA

Mi hermana no escribe poemas
y es improbable que de pronto comience a escribir poemas.
Le viene de su madre, que no escribía poemas,
y de su padre, que tampoco escribía poemas.
Bajo el techo de mi hermana me siento a salvo:
nada impulsaría al marido de mi hermana a escribir poemas.
Y aunque suene como un poema de Adam Macedonski,
ninguno de mis parientes se ocupa de escribir poemas.
En el escritorio de mi hermana no hay poemas viejos
ni nuevos en su bolso.
Y cuando mi hermana me invita a cenar,
sé que no tiene intenciones de leerme poemas.
Hace magníficas sopas sin esfuerzo,
y su café no se derrama sobre manuscritos.

En muchas familias nadie escribe poemas,
pero cuando lo hacen, rara vez es sólo una persona.
Algunas veces la poesía fluye en cascadas de generaciones
que ocasionan temibles corrientes en las relaciones familiares.

Mi hermana cultiva una prosa hablada decente,
toda su producción literaria está en tarjetas postales veraniegas
que prometen la misma cosa cada año:
que cuando vuelva
nos contará todo,
todo,
todo.

IN PRAISE OF MY SISTER

My sister doesn't write poems,
and it's unlikely that she'll suddenly start writing poems.
She takes after her mother, who didn't write poems, and also her father, who likewise didn't write poems.
I feel safe beneath my sister's roof:
my sister's husband would rather die than write poems.
And, even though this is starting to sound as repetitive as Peter Piper,
the truth is, none of my relatives write poems.
My sister's desk drawers don't hold old poems,
and her handbag doesn't hold new ones. When my sister asks me over for lunch,
I know she doesn't want to read me her poems.
Her soups are delicious without ulterior motives.
Her coffee doesn't spill on manuscripts.

There are many families in which nobody writes poems,
but once it starts up it's hard to quarantine.
Sometimes poetry cascades down through the generations,
creating fatal whirlpools where family love may founder.

My sister has tackled oral prose with some success, but her entire written opus consists of postcards from vacations
whose text is only the same promise every year: when she gets back, she'll have so much
much
much to tell.

(Traducción del polaco al inglés de Stanislaw Baranczak y Clare Cavanagh)





Wislawa Szymborska 
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
PREMIO NOBEL DE LITERATURA 1996
en Poesía no completa, México, Fondo de Cultura Económica, 2008
Edición y traducción Gerardo Beltrán y Abel A Murcia
para leer MÁS
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...