Mostrando entradas con la etiqueta steven meisel. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta steven meisel. Mostrar todas las entradas

29 de abril de 2016

Vera Pavlova, 3 poemas 3


Fotografía de Steven Meisel

Por qué la palabra si es tan breve?
debería ser
la más larga,
la más ardua,
para que no pudieras decirla sin más,
para que tuvieras la oportunidad de detenerte
mientras la dices.

Why is the word yes so brief?                                        
It should be                                                                       
the longest,                                                                       
the hardest,                                                                       
so that you could not decide in an instant to say it,        
so that upon reflection you could stop                            
in the middle of saying it.                                                 



                                                                                      
fotografía extraída de acá
Arrojada
y cayendo
desde tales
alturas
desde hace
tanto
que
quizás
tendré
tiempo suficiente
para aprender
a volar

Dropped                                                                                  
and falling                                                                                
from such                                                                                
heights                                                                                     
for so                                                                                       
long                                                                                          
that                                                                                          
maybe                                                                                      
I will have                                                                                 
enough time                                                                             
to learn                                                                                     
flying   





Obra de Mircea Suciu

Rompí tu corazón.
Ando sobre los añicos
descalza.

I broke your heart.
Now barefoot I tread
on shards.

разбила твое сердце
теперь хожу по осколкам
босая

Золотой век, 1997





Vera Pavlova 
(Moscú, Rusia, 1963)
de If There Is Something to Desire: One Hundred Poems
Knopf, 2010
Traducción al inglés de Steven Seymour
para leer MÁS
su WEB

4 de diciembre de 2015

Ana Elena Pena, 3 poemas 3


Fotografía de Annelie Vandendael
SUICIDARSE

Es absolutamente necesario suicidarse cada cierto tiempo.
Huir de uno mismo, 
perderse,
levitar,
ayunar,
sentir el cuerpo vacío, agotado, dolorido.
Mudar la piel,
beber,
vomitar,
tocar fondo, follar con desesperación y luego no recordar nada.

Estar ausente de todo.

Para después, aferrarse de nuevo a la vida. Reencontrarse.
Vestir colores pastel, andar a paso ligero y sonreír a los vecinos
cuando te saludan en la escalera.

-¿Qué tal estás, preciosa?
-Jodidamente bien, gracias

de Sangre en las rodillas, poemario autoeditado, 2012
(extraído de su blog: ANA ELENA PENA)




Fotografía de Daniel Arnold
LLÁMAME

Si te deja de querer tu madre,
si se te marchitan las plantas,
si te rompen el corazón
por enésima vez,
o si se te encoge al lavarlo tu jersey favorito,
(ll)ámame.

Si comes mal y apenas duermes,
si la resaca es tu más fiel compañera,
si tropiezas con los muebles
y los vecinos ya no te saludan,
(ll)ámame

Si cancelan tu serie preferida,
si pierdes las llaves de casa,
si se te muere el gato
o te quedas sin leche en la nevera,
(ll)ámame.

Si te se te calienta la cerveza
o te pica un bicho,
si de rato en rato me piensas,
o si por alguna extraña razón
se te cruzan los cables...
Tranquilo, mantén la calma.

Y (ll)ámame.

de Antídotos contra la bellezaautoedición, 2013



Fotografía de Steven Meisel
ERROR 404: EROTISM NOT FOUND

Al final uno siempre cae en la trampa de la falsa desnudez. Enredándonos en besos de broma, polvos de baratija y bufonadas de amor, creemos que lo auténtico todavía está por llegar y miramos al infinito como buscando una epifanía que nunca llega porque nada de lo que encontramos nos conforma. Y porque erramos, ciegos, deseando lo ajeno, lo nuevo y lo sorprendente. Y una vez que lo atrapamos y aprehendemos, deja de tener misterio y de provocarnos curiosidad.
Tratamos a las personas como a libros viejos que una vez leídos pierden su valor, sin detenernos a subrayar citas y redescubrir valiosos pensamientos degustando cada frase. 
Qué gran error.
Menospreciamos el valor de la auténtica intimidad en aras de un gran DESEO que se nos escapa de las manos constantemente, que nunca llega. Vivimos deprisa, andamos deprisa, inmersos en el trance urbano. Compramos compulsivamente, tecleamos compulsivamente, fumamos compulsivamente, bebemos compulsivamente, comemos compulsivamente y follamos compulsivamente.
Deseamos compulsivamente... y nos desnudamos con premura, atravesando la mirada del amante y pensando que, más allá de la ventana, puede estar esperando algo verdaderamente increíble, excitante, y no este simulacro de amor que no conduce a nada.
Es una pena, no saber saborearnos, serenamente, el uno al otro.

de Antídotos contra la bellezaautoedición, 2013




Ana Elena Pena 
(Calasparra, Murcia, España, 1976)
Reside en Valencia
PINTORA/POETA/ILUSTRADORA
sus blogs ACÁ
en INSTAGRAM
en FACEBOOK
en TWITTER
su WEB


8 de septiembre de 2015

Daria Menicanti, 4 poemas 4


Obra de Johanna Wright

EPIGRAMA PARA EL CORAZÓN

Si el corazón está enamorado
qué desastre que hace.
No entiendo cómo nunca la gente
se da cuenta, mientras él va
tamborileando suspenso en el pecho
y no se para sorprendida a preguntarse
quién es y qué hace.


EPIGRAMMA PER IL CUORE

Se il cuore è innamorato
il fracasso che fa.
Io non capisco come mai la gente
non se ne avveda mentre quello va
tambureggiando sospeso nel petto
e non sosti interdetta a domandarsi
qual che si sia e chi fa.



Fotografía de Peter Lindbergh
GNÓMICA

Hace tiempo dejé de robar amores,
de tomar para mí las cosas bellas,
de beber astuta un sorbo
del vaso de otra.
Mejor -ya desde hace tiempo me repito-
mejor tener nostalgias que remordimientos.

GNOMICA

Da tempo ho smesso di rubare amori
di prendere per me le cose belle
di bere scaltra un sorso
dal bicchiere di un'altra.
Meglio - oramai da tempo mi ripeto -
meglio avere rimpianti che rimorsi.




Fotografía de Gabriele Chiapparini

POETISA

Se acerca una que parece un hidrante
- Soy, dice, Rossana Battistoni-
y ya se pone a leerme sus versos.
Dios mío
Dios mío
cuánto debo haber pecado
contra tu santo rostro
que me ha constreñido ya en vida a escuchar
versos feroces de la tal Battistoni.

POETESSA

Viene lì una che pare un idrante
- Sono, dice, Rossana Battistoni -
e via che si mette a leggermi i suoi versi.
Dio mio
Dio mio
quanto mai devo aver peccato
contro il tuo volto santo
se mi hai costretta già in vita ad ascoltare
versi efferati da tale Battistoni.



Fotografía de Steven Meisel
ZÁNGANO

Feliz el zángano que habiendo gozado
de la reina, inconsciente se muere
al sol sin haber trabajado
ni siquiera un día.
FUCO

Beato il fuco che avendo gustato
della regina, inconscio se ne muore
al sole senza aver lavorato
nemmeno un giorno.




Daria Menicanti 
(Piacenza, 1914 – Mozzate, Italia, 1995)
POETA/DOCENTE/TRADUCTORA
Versiones originales extraídas de: IL CANTO DELLE SIRENE
Traducción de Jorge Aulicino
Propuesta de traducción de Emma Gunst

28 de julio de 2015

María Reimóndez, 5 poemas 5


Fotografía de Steven Meisel
PERÁMBULO (*)

I

Hiladas por la ropa.
Deshiladas por la ropa
que hilamos con el hilo que nos ataba
que nos desafiaba
que nos desataba
que puede desatarnos.
La calidez del cuerpo
frente a la lana o el lino
con poros para respirar.
Y el frío eterno de no tener manos
más que para una rueca
que giró, giró y giró
hasta ahogarnos.
Hoy, con el hilo que nadie hila,
nos desafían nuevas ruecas,
el deseo de ser husos
y la sed de ahogarnos
en las aguas profundas 
de la C mayúscula:
Comprar.

(*) Es una palabra inventada que mezcla preámbulo con perambular 
(introducir pero también caminar sin.objetivo)

PERÁMBULO

I

Fiadas pola roupa.
Desafiadas pola roupa
que fiamos co fío que nos ataba
que nos desafiaba
que nos desataba
que pode desatarnos.
A calideza do corpo
fronte á la ou ó liño
con poros para respirar.
E a friaxe eterna de non ter mans
máis que para unha roca
que xirou, xirou e xirou
ata afogarnos.
Hoxe, co fío que ninguén fía,
desafíannos novas rocas,
o desexo de sermos fusos
e a sede de afogarmos
nas augas profundas
do C maiúsculo:
Comprar.

(de Moda galega, Positivas, 2002)



Fotografía de Steven Meisel


V

Estos son los lugares donde las mujeres
dilapidamos los sueldos
de nuestros maridos,
donde según las películas de holibú
nos curamos la depresión
con una tarjeta de crédito
y donde las pocas emancipadas
desatan su afán consumista
como si fuera una nueva estrategia de poder.
Y ante todo esto
yo me pregunto
si realmente lo sueldos son de nuestros maridos,
si la depresión no nos la provocará la tarjeta de crédito
y si el afán consumista no será la culminación de la antiemancipación.
En esa masa humana
se derrumban todas las creencias
por las fisuras que se abren
entre tantas capas de poder.



V

Estes son os lugares onde as mulleres
dilapidamos os soldos
dos nosos maridos,
onde segundo as películas de holibud
curamos a depresión
cunha tarxeta de crédito
e onde as poucas emancipadas
desatan o seu afán consumista
coma se fose unha nova estratexia de poder.
E ante todo isto
eu pregúntome
se realmente os soldos son dos nosos maridos,
se a depresión non nola provocará a tarxeta de crédito
e se o afán consumista non será o cume da antiemancipación.
Nesa masa humana
derrúbanse todas as crenzas
polos espazos que quedan
entre tantas capas de poder.

(de Moda galega, Positivas, 2002)



Fotografía de Steven Meisel



Fragoso: Moda estilo


Para ti, que ya sabes quién eres.

Miro 
y veo mis pies
en el escaparate,
como intentando
ponerle cuerpo
a un maniquí sin cabeza.
Me pregunto
si es eso 
lo que realmente se ve,
si es eso
lo que a todos, 
incluso a ti
les gustaría ver
en vez de esta
radical
de ideas obcecadas.
Las discriminaciones,
las opresiones,
las violencias.
Yo, la radical
en contra
de todas esas cosas.
No los que matan,
oprimen,
violan,
menosprecian,
mandan,
intimidan…
esos son los equilibrados
de nuestra sociedad.



Fragoso: Moda estilo

Para ti, que xa sabes quen es.

Miro
e vexo os meus pés
no escaparate,
como intentando
poñerlle corpo
a un manequín
sen cabeza.
Pregúntome
se é iso
o que realmente se ve,
se é iso
o que a todos,
mesmo a ti,
lles gustaría ver
no canto desta
radical
de ideas obcecadas.
As discriminacións,
as opresións,
as violencias.
Eu, a radical
en contra
de todas esas cousas.
Non os que matan,
oprimen,
violan,
menosprezan,
mandan,
intimidan...
eses son os equilibrados
da nosa sociedade.

(de Moda galega, Positivas, 2002)


Fotografía de Steven Meisel


Tengo derecho a ser ignorante
tengo derecho a mutilar mi cuerpo
tengo derecho a discriminar a la diferente
tengo derecho a ser víctima y dependiente
tengo derecho a unos Manolo Blahnik y a mis orgasmos.
Y una que pensaba que derecho era
tener que comer
vivir sin violencia
decidir sobre el propio cuerpo
y la propia vida.
independientemente del color de la piel
la clase social
el origen
y la lengua.
¿Pero a quién le importa todo eso
habiendo Blahniks de imitación
y orgasmos fingidos?


Teño dereito a ser ignorante
teño dereito a mutilar o meu corpo
teño dereito a discriminar á diferente
teño dereito a ser vítima e dependente
teño dereito a uns Manolo Blahnik e aos meus orgasmos.
E unha que pensaba que dereito era
ter que comer
vivir sen violencia
decidir sobre o propio corpo
e a propia vida
independentemente da cor da pel
a clase social
a orixe
e a lingua.
Mais a quen lle importa todo iso
habendo Blahniks de imitación
e orgasmos finxidos?

(de Moda galega reloaded, Positivas, 2014 -revisa e actualiza a obra de 2002-)



Fotografía de Steven Meisel



La concentración de capitales
la contracción de la economía
la cadena de mano de obra concentrada en un único patrón
la contracción del músculo de un glúteo eternamente juvenil
para que todas sirvamos finalmente,
esclavas,
a los mismos amos.

A concentración de capitais
a contracción da economía
a cadea de man de obra concentrada nun único patrón
a contracción do músculo dun glúteo eternamente xuvenil
para que todas sirvamos finalmente,
escravas,
aos mesmos amos.

(de Moda galega reloaded, Positivas, 2014 -revisa e actualiza a obra de 2002-)





María Reimóndez 
(Lugo, España, 1975) 
Reside en Vigo
POETA/TRADUCTORA/INTÉRPRETE
Fundadora de la ONG de Cooperación: IMPLICADAS NO DESENVOLVEMENTO
Traducción al castellano de la autora
para leer MÁS
su WEB


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...