Mostrando entradas con la etiqueta xela arias. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta xela arias. Mostrar todas las entradas

21 de marzo de 2025

Xela Arias, Independencia I Y II


Fotografía de Micah Albert

INDEPENDENCIA 1

Convoca a la palabra y llama a distancia
con el eco a los retrasados.
Pregúntales por qué decidir incluye despertar
y resolverse,
por qué sólo elige quien es dueño
del hambre y la opulencia que contienen
todos los poemas de las patrias todas
-acogidas o rechazadas-.
Convoca la palabra y sabe
que escribes las letras de los desterrados,
que apuestas entre los dedos de los satisfechos.
Independencia, dices,
sólo eres una arena que está de más
en la democracia telediaria de esta escena:
así nos borran.

INDEPENDENCIA 1

Convoca a palabra e chama a distancia
co eco ós retrasados.
Pregúntalles por que decidir inclúe acordar
e resolverse,
por que só elixe quen é dono
da fame e a opulencia que conteñen
tódolos poemas das patrias todas
-acollidas ou rexeitadas-.
Convoca a palabra e sabe
que escríbe-Ia letra dos des-terrados,
que apostas entre os dedos dos satisfeitos.
Independencia, dis,
só es unha area que está de máis
na democracia telediaria desta escena,
así nos borran.


Fotografía de Micah Albert

INDEPENDENCIA 2

Me independizo para saber yo
donde quiero estar atada, dónde
las fronteras o la muerte de las fronteras,
dónde 
la mano espada levanta y anota
media tierra, media historia, media
lengua desmedida que no usa
más que el silencio de la espera en media guerra.

INDEPENDENCIA 2

Independénciome para que eu saiba
onde quero estar atada, onde
as fronteiras ou a morte das fronteiras,
onde
a luan espada levanta e anota
media terra, media historia, media
lingua desmedida que non usa
máis có silencio da espera en media guerra.



Xela Arias Castaño 
(Lugo, 1962 - Vigo, Pontevedra, España, 2003)
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA/CORRECTORA DE ESTILO/EDITORA/
LICENCIADA EN FILOLOGÍA HISPÁNICA
de Boletín Galego de Literatura 11 (1994) 
en WIKIPEDIA
para leer + en PALPITO CONSTANTE
MÁS

29 de diciembre de 2020

Xela Arias, Pues aquí están...

Ilustración de Andrea Ucini


Pues aquí están los imaginarios sin forma
ni palabra,
aquí los errores convertidos,
los favores inconvenientes aquí.
Y la voluptuosidad, y lo ilimitado,
y la sierra profunda entera y el mar
completo.

Ni lo social ni lo establecido.
Y no hay juez aquí.

Pois aquí están os imaxinarios sen forma
nin palabra,
aquí os erros conversos,
os favores inconvenientes aquí.
E a voluptuosidade, e o ilimitado,
e a serra profunda enteira e o mar
completo.

Nin o social nin o establecido.
E non hai xuíz aquí.




Xela Arias Castaño 
(Lugo, 1962 - Vigo, Pontevedra, España, 2003)
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA/CORRECTORA DE ESTILO/EDITORA/
LICENCIADA EN FILOLOGÍA HISPÁNICA
de Intempériome, Espiral Maior, 2003
en Punto de ebullición. Antología de la poesía contemporánea en gallego,
Fondo de Cultura Económica, Madrid, 2016
Selección, traducción y prólogo de Miriam Reyes
para leer una reseña en LETRAS LIBRES
para leer + en EMMA GUNST

10 de julio de 2020

Xela Arias, 2 poemas 2


Fotografía de Lotta Törnroth

Es cierto, que la vida iba en serio.
Por eso morir no cuenta
números.
Eras chica,
cómplice en una derrota que no
sumabas. Feliz por tenerte insomne
por inmortal.
Ya tenemos cadáveres amigos
y conocidos,
sabemos de la muerte el legado inútil.
Pero ¡qué ridículo! ¿no?,
Abrazarlo hecho feliz de ya crecer
-caminar a las afueras-
en tiempos asépticamente tan
alienados.


De certo, a vida ía en serio.
Por iso morrer non conta
números.
Eras moza,
cómplice nunha derrota que non
sumabas. Feliz por terte insomne
por inmortal.
Xa temos cadáveres amigos
e coñecidos,
sabemos da morte o legado inútil.
Pero ¡que ridículo! ¿non?,
abraza-lo feito feliz de xa medrar
-camiñar ás aforas-
en tempos asepticamente tan
Alienados.

de Intempériome, Espiral Maior, 2003


Fotografía de Lotta Törnroth

BORRACHO


Andaba por los bares cerrados pidiendo un silencio
y las calles recogían pedazos de su sangre violada.
En la noche en que el círculo extiende, venías a veces
perdido de vicios, mazado de imágenes volar en un rincón,
dejar de saber que el tempo no juzga presencias,
que las leyes que detestas son miedo y martillo.
               Si te veo quiero
que no atragante nuestro exilio una presa cualquiera.

                           ¿Sabes? Recojo en el bolsillo la palabra.
                           Sé que nosotros somos carne de guerra.
                           -Que no moriremos nosotros de la espera.


BORRACHO

Andaba nos bares cerrados pedindo un silencio
e as rúas collían pedazos do seu sangue violado.
Na noite que o círculo estende, viñeches ás veces
perdido de vicios, mazado de imaxes voar nun recanto,
deixar de saber que o tempo non xulga presencias,
que as leis que detestas son medo e martelo.
Se te vexo quero
que non atragante o noso exilio unha présa calquera.

¿Sabes? Recollo ó bolsillo a palabra.
Sei que nós somos carne de guerra.
-Que non morreremos nós da espera.

de Tigres como cabalos, Xerais, 1990







Xela Arias Castaño 
(Lugo, 1962 - Vigo, Pontevedra, España, 2003)
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA/CORRECTORA DE ESTILO/EDITORA/
LICENCIADA EN FILOLOGÍA HISPÁNICA
en Poesía Reunida, (1982-2004), Xerais, 2018
Traducción del gallego al español de Tr3sreinos

en WIKIPEDIA
para leer + en PALPITO CONSTANTE
MÁS

12 de abril de 2018

Xela Arias, Hoy me estoy abandonando de ti amor... (+1)


Obra de Ofra Amit


HOY ME ESTOY ABANDONANDO DE TI AMOR...

Hoy me estoy abandonando de ti amor
estoy fuera en las higueras cargadas y las aguas de las nubes
pero no fui yo quien eligió partir
una nave extraña que me robó tu mano
me succionó la decisión

¡cómo parten mi amor las ramas en el río bajaban
escaleras de preguntas
como tu boca y mi boca se abrasan
atontando esta distancia que buscamos
aún no aún no podemos -arder
como frágil leña en los incendios
de las selvas las casas del mar como somos
dos caballos cuatro peces y un larguísimo aliso
tejiendo dibujos por el viento movido
esas hojas
el jugo de estas venas
es sangre de animal asesinado!

¡cómo parten mi amor los pájaros hacia el más allá!
tal vez golondrinas en los tejados posen hoy
la palabra que no digo pero cómo clavaron
los veleros arrastrados huyendo de la tormenta
cómo clavaron nuestros movimientos
secos -de un golpe- contra las paredes!
¿deserción móvil? mi amor porque te amo


Hoxe estoume abandonando de ti amor
estou fóra nas fgueiras cangadas e as augas das nubes
pero non fun eu quen elexiu partir
unha nave extraña que
me roubou a túa man
succionoume a decisión

como parten meu amor os
ramallos no río baixaban
escaleiras de preguntas
como a túa boca a miña
boca se abrasan
atordoando esta distancia que buscamos
aínda non aínda
non podemos —arder
como febles garabullos nos incendios
das selvas as
casas do mar como somos
dous cabalos catro peixes e un longuísimo amieiro
tecendo debuxos polo vento movido
esas follas
o zume destas venas
é sangue de animal asasinado!

como parten meu amor os paxaros cara lonxe!
tal vez anduriñas nos tellados pousen hoxe
a palabra que non digo pero como cravaron
os veleiros arrastrados fuxindo a treboada
como cravaron os nosos movementos
secos —dun golpe— contra as paredes!

deserción móbil? meu amor pois que
te amo.

(Denuncia do equilibrio)

X E L A  D I X I T

"Lector de poesía, creo yo, es quien se ha sometido al autoaprendizaje de la convivencia con los textos, y ha superado la prueba". La poesía en la postmodernidad es un acto de creación/comunicación: "Se crea cuando se escribe y se crea cuando se lee, y crear es inventar un mundo y los márgenes del mundo".

(en Palabras extremas: escritoras gallegas e irlandesas de hoy, Instituto Universitario de Estudios Irlandesas Amergin y Netbiblo, 2008 / Escrito por Manuela Palacios González, Helena González Fernández)




Xela Arias Castaño 
(Lugo, 1962 - Vigo, Pontevedra, España, 2003)
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA/CORRECTORA DE ESTILO
LICENCIADA EN FILOLOGÍA HISPÁNICA
para leer un estudio de su obra por Jesús Expósito Rabadán
para leer + en ÁLBUM DE MULLERES
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...