Mostrando entradas con la etiqueta spersivo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta spersivo. Mostrar todas las entradas

10 de octubre de 2017

Linda Mavian, Latitud clara (2 versiones)


s/d del/a autor/a

LATITUD CLARA

Me reclinaba sobre el muro bajo, al aire libre,
para mirar el cielo y dormir,
dormir y mirar el cielo.
No es perfecto dormir si encima hay un cielo que mirar,
después, cerrar los ojos y soñar
y mezclar cielo y sueño,
y transcurrir el tiempo buscando el camino de retorno.

en Nueve Poetas Italianas, traducción, selección y noticias bio-bibliográficas
de Dolores Ramírez Almazán y Mercedes Arriaga Flórez


LATITUDINE CHIARA

Mi sdraiavo sul muretto basso all´aperto
A guardare il cielo a dormire
A dormire a guardare il cielo
Non è perfetto dormire se sopra c´è il cielo da guardare
Ma poi chiudere gli occhi e sognare
E mescolare il cielo e il sogno
E trascorrere il tempo a cercare la strada del ritorno


Me inclinaba sobre el bajo muro al aire libre
Para mirar el cielo para dormir
Para dormir para mirar el cielo
No es ideal dormir si arriba hay un cielo por mirar
Pero pronto se cierran los ojos y se sueña
Y se mezclan cielo y sueño
Y transcurre el tiempo
Para buscar el camino de regreso.

Traducción de Alfredo Soto


LATITUDE CLARA

Me reclinava sobre o muro baixo, ao ar livre,
Para olhar o céu e dormir,
Dormir e olhar o céu.
Não é correto dormir se lá em cima há um céu para olhar,
Mas, logo depois, fechar os olhos e sonhar
E misturar céu e sonho;
E passar o tempo procurando a estrada de retorno.

Traducción al portugués de Spersivo





Linda Mavian
(Venecia, Italia, 1951)
POETA/LICENCIADA EN HISTORIA DEL ARTE CONTEMPORÁNEO
para leer + en ITALIAN POETRY




23 de septiembre de 2016

Barbara Korun, La mujer de Noé habla consigo misma


Gianni Berengo Gardin, Venezia, 1958


LA MUJER DE NOÉ HABLA CONSIGO MISMA

Hace días, años estoy acurrucada acá, en el entrepuente.
Descendí por compasión hacia los animales que gemían.
Acá está oscuro, húmedo, con olor a encierro.
Hay un hedor insoportable.
Los cocodrilos abren sus dentadas fauces,
las serpientes sisean, los leones rugen hambrientos,
y todo lo sobrevuela el inquieto pataleo
del poder de los elefantes.

Al principio tenía miedo a la oscuridad y a los sonidos,
al hormigueo incomprensible de seres que no veía,
que apenas sospechaba -arañas, ratones,
ciempiés, escorpiones.
Sea grande o pequeño, todo se mueve a un compás
monstruosamente armonioso,
como en un agua invisible,
oscura e irracional.
Me convertí en uno de ellos,
percibí nuestro latido común,
cálido, húmedo, con olor a encierro.

40 días, 40 años.
Hemos envejecido, nos hemos tranquilizado
en nuestra tristeza, en nuestra hambre.
Aquí abajo no hay dios.
Al abrigo de los vapores esperamos el rostro barbado
de alguien que cumple mandatos divinos.

Oigo un ruido:
Noé está soltando a los animales a tierra firme.
Apoyo mi rostro contra la hendidura de la puerta
y la luz, que ya había olvidado, me empapa.

Cuando mi marido, que ya se olvidó de mí, abra la puerta,
se abalanzará contra su pecho lleno de viento y sol
una manada de animales-
un cuerpo de múltiples colas y miles de ojos brillantes
que se mueve a la menor sospecha. Yo --la primera.

Traducción de Harold Alvarado Tenorio
extraído de: ASAMBLEA DE PALABRAS



ŽENSKA BREZ IMENA, NOETOVA ŽENA PO VESOLJNEM POTOPU

Že mesece, že leta ždim tu, v podpalubju.
Iz sočutja sem se spustila dol, k stokajočim
živalim. Temno je, vlažno in zatohlo. Neznosen
smrad. Krokodili odpirajo svoja zobata žrela,
kače sikajo, levi lačno rjovejo,
nad vsem nemirni topot slonove moči.

V začetku sem se bala teme in zvokov,
nedoumljivega mrgolenja bitij, ki jih ne vidim,
komaj slutim – pajkov, miši, stonog, škorpijonov.
Veliko in malo, vse se premika v pošastno
skladnem gibanju, kot v nevidni vodi, temni
in nerazumni. Postala sem eno z njimi, začutila
naše skupno bitje, toplo, vlažno in zatohlo.

40 dni, 40 let. Postarali smo se, se umirili
v svoji žalosti, v svoji lakoti. Tu spodaj ni boga.
Iz varne tople sparine čakamo na bradati obraz
nekoga, ki izpolnjuje božje ukaze.

Zaslišim hrup: Noe spušča živali na kopno.
Prislonim obraz k razpoki med vrati
in oblije me svetloba, ki sem jo že pozabila.

Ko bo moj mož, ki je pozabil name, odprl vrata,
mu bo v prsi, polne vetra in sonca,
planila čreda živali –
mnogorepato telo s tisoči bleščečih oči,
ki se zgane ob vsaki slutnji. Prva – jaz.




A MULHER DE NÓE FALA CONSIGO MESMA

Faz dias, anos estou enrodilhada aqui na terceira classe.
Desci por compaixão aos animais que gemiam.
Aqui é escuro, úmido e com cheiro de confinamento.
Há um fedor insuportável.
Os crocodilos abrem suas mandíbulas com enormes dentes,
as cobras sibilam, os leões famintos rugem,
e tudo que sobrevoa são os esperneios inquietos
do poder dos elefantes.

No começo eu tinha medo do escuro e dos sons,
do formigamento incompreensível de seres que não via,
que apenas suspeitava- aranhas, ratos,
lacraias, escorpiões.
Seja grande ou pequeno, tudo se move a um ritmo
monstruosamente harmonioso,
como uma água invisível,
escura e irracional.
Me converti em um deles,
percebi o nosso batimento cardíaco comum,
quente e úmido, com cheiro de confinamento.

40 dias de 40 anos.
Temos envelhecido, temos nos tranquilizado
em nossa tristeza, em nossa fome.
Aqui embaixo não há deus.
Ao abrigo dos vapores aguardamos o rosto barbado
de alguém que cumpre os mandamentos de Deus.

Ouço um ruído:
Noé está soltando os animais para a terra firme.
Apoio meu rosto contra a fenda da porta
e a luz, que já havia esquecido, me empapa.

Quando meu marido, que já se esqueceu de mim, abrir a porta,
se abalançara contra o seu peito cheio de vento e do sol
um rebanho de animais-
um corpo de múltiplas filas e de milhares de olhos brilhantes
que se move à menor suspeita.  Eu-a primeira.

(Traducción al portugués de Spersivo)



ANONIMA, MOGLIE DI NOÈ DOPO IL DILUVIO UNIVERSALE

Me ne sto da mesi, anni ormai, sottocoperta.
Vi scesi mossa a compassione dai gemiti
degli animali. Fa buio, l’aria è umida, viziata. Il tanfo
immondo. I coccodrilli spalancano fauci dentate,
sibili di serpi, ruggiti di leoni affamati
soccombono allo scalpitio irrequieto d’elefantiaci vigori.

Sulle prime ebbi paura del buio e dei suoni,
dell’arcano brulichio di esseri invisibili,
vagamente intuiti – ragni, sorci, millepiedi, scorpioni.
Bestie d’ogni mole animano un orrendo moto
armonioso come immerse in un’acqua invisibile, oscura
ed assurda. Ad esse accomunata, ne ho assaporato
l’amalgamata esistenza, calda, umida, afosa.

40 giorni, 40 anni. Invecchiati ci acquietammo
mesti ed affamati. Qui sotto dio non c’è.
In grembo a fide esalazioni attendiamo il volto barbuto
di colui che esegue gli ordini divini.

Uno strepito m’assale: Noè fa scendere a terra gli animali.
M’affaccio alla fessura fra i battenti
e una luce obliata mi inonda.

Quando, immemore di me, mio marito aprirà la porta,
gli salterà al petto, traboccante di vento e di sole,
un branco di animali –
un corpo pluricaudato, costellato di occhi raggianti,
scosso dal minimo presagio. Io – per prima.

de Monologhi

(Traducción al italiano de Ravel Kodrič)



Barbara Korun
(Ljubljana, Eslovenia, 1963)
POETA/CORRECTORA/LICENCIADA EN LETRAS/
DIRECTORA DE TEATRO
para leer más en ARQUITRAVE 
II época, nº 56, agosto-octubre de 2014, Colombia


14 de agosto de 2016

Alfredo Benialgo, 3 poemas 3 (+1)


Obra de Ed Fairburn
VIAJE

Emprenderé ese viaje
que tanto juramos realizar.
No lo haré solo.
El resplandor ámbar de tus ojos me acompañará.
Me detendré en cada uno de los puntos que soñaste mirar.
Te preguntaré en voz muy baja, para no asustar a los presentes,
si ese sitio es tan así como lo imaginaste.
Entonces algo ocurrirá:
de la montaña rodará una piedra,
en la rama más próxima aleteará un zorzal
o una ola más estruendosa que las otras romperá en los acantilados.
De ese modo me responderás.
Y yo te escucharé.


VIAGEM

Empreenderei essa viagem
que tanto juramos realizar.
Não a farei só.
O resplendor translúcido de teus olhos me acompanhará.
Me deterei em cada um dos pontos que sonhastes olhar.
Te perguntarei em voz baixa, para não assustar aos presentes,
se esse local é tão assim como o imaginaste.
Então, algo ocorrerá:
da montanha rolará uma pedra,
e nos ramos mais próximos  assustará um tordo
ou uma onda mais forte que as outras romperá  as rochas.
Desse modo me responderás.
E eu te escutarei.

(Traducción al portugués de Spersivo)


Obra de Ed Fairburn

ES QUE ESTÁS MUY LEJOS

Y es que estás muy lejos...
 muy arriba de las nubes.
En esa inmensidad que techan las estrellas
adónde no puedo tocarte, ni saber si te llegan mis palabras.
Sólo muy de vez en cuando
mis sueños se levantan en maromas
se entreveran en tus piernas
y te obligan a que bajes y a que te aprietes a mi lado.
Pero eso dura muy poco.
enseguida te elevas.
Y yo vuelta a tratar de alcanzarte,
a revolear las manos
como banderazos deshilachados en el aire vacío.


É QUE ESTAIS MUITO LONGE

É que estais muito longe...
Muito acima das nuvens.      
Na imensidão em que tocam as estrelas
onde não posso tocar-te, nem saber se a ti chegam minhas palavras.
Só muito, de vez em quando,
meus sonhos se levantam em cordas
que se emaranham em tuas pernas
e que te obrigam a que baixes e que te apertes a meu lado.
Porém, isso dura muito pouco.
Em seguida te elevas.
E eu volto a tentar te alcançar,
a fazer girar as mãos
como bandeiras esgarçadas descerradas no ar vazio.

(Traducción al portugués de Spersivo)



Fotografía de Juan Bautista Nieto

SARA

Vi, de la ventana,
cuatro luces titilando.
Volaban en la ribera de la noche.
Orlaban el cuerno de la luna,
la oquedad de la piedra,
la espuma de la fronda.
Dije: son cuatro luciérnagas
escapándole al frescor de la noche.
Dije: son cuatro rubíes
replicando el fulgor de la luna.
Dije: son las lágrimas
de un ángel.
Dije: son las cuatro letras
que forman tu nombre.


B O N U S  T R A C K


Busco
(caballo viejo en la noria)
palabras
para decir lo que te quise
lo que sigo queriéndote




Alfredo Raúl Benialgo
(La Plata, Buenos Aires, Argentina, 1951)
ESCRITOR/POETA/GEÓLOGO
para leer algunos cuentos ACÁ

12 de julio de 2016

Luisa Futoransky, Slow


Fotografía de Robin Macmillan
SLOW

Lo más atroz de la infancia es
la sumisión.

Casi al filo de lo irreparable.



SLOW

O mais atroz da infância
é a submissão.

Quase na margem do irreparável.

(Traducción al portugués de Spersivo)


ph Tamara Pinkus

Luisa Futoransky
(Buenos Aires, Argentina, 1939) 
Reside en París, Francia
POETA/ESCRITORA/TRADUCTORA
de París, desvelos y quebrantosPen Press
Nueva York, 2000
en WIKIPEDIA
MÁS
su WEB

19 de junio de 2016

Ana María Oviedo Palomares, 5 poemas 5



Collage de Eugenia Loli

XVII 

No me va
eso de ser
                el amor que negarás para salvar tu dignidad.

Ser tu castigo podría ser una dulce venganza
pero
sabes que prefiero
escándalos, noches sin dormir,
hacer un libro y dedicártelo con nombres y apellidos
que lo mejor de mi
las palabras,
sean nomás de ti:
ofrenda amarga.


Collage de Eugenia Loli

XIX

(cómo se vive sin ti)

Procuraste siempre
enseñarme lo difícil.

En verdad te esforzaste.
pero no aprendí.


Collage de Eugenia Loli

XXI

Tantas cosas me hicieron mujer

Y a ti
no te recuerdo
ni un poquito.


Collage de Eugenia Loli
XXIII 

Y conste que
ninguno es
                       el amor sagrado, compañero de mis días

pero sería inconveniente
–y largo de explicar–
cómo se pueden querer
                                         dos hombres a la vez
y no estar loca.




Collage de Eugenia Loli

XXXIV

Y cuando al fin comprendas que el amor bonito lo tenías conmigo

No servirá de nada
y a mi no va a importarme
que te arranques el alma pensando en nuestras noches,
que el despecho te cierre las puertas del mundo
cada vez que te besen otros labios,
que de tanto añorar tu corazón se vuelva piedra roja,
fiera enjaulada,
como yo ruego ahora.

Cuando al fin lo comprendas
habré conjurado tu nombre,

y si no pasa nunca,
peor para ti,

que tuviste la maravilla del fuego entre las manos
y no te quemaste.





Ana María Oviedo Palomares
(Valera, Trujillo, Venezuela, 1964)
Reside en Barinas
POETA/EDITORA/MÚSICA/PROMOTORA CULTURAL
de Crueles (Treinta y siete canciones y un poema de amor),
Fundación Editorial El perro y la rana, 2010
Traducida al portugués por Spersivo
para leer MÁS 
y + CON FARRUCO

4 de mayo de 2015

Tatiana Oroño, 2 poemas 2


Fotografía de Aaron Feaver
EL DESEO

Todo tuvo la forma
que no tuvo. Pero tiene

el deseo

persistencia una forma
fluida un amarre 
de aguas. Más

del 50% de los cuerpos
es agua

tornasol del abrazo 
molecular de hache 
en torno a O.

En la suerte corrida en lo vivido 
en su fe de bitácora 
cuenta

ese suelo lacustre esa morada móvil esa frontera líquida

su espermático
don
de dividirse

en flujos en

regatos en subsuelos
barrosos. Mi mano palma y dorso
también es agua orilla
burilada por el deseo
que siempre borra el trazo.

Tanta agua humedece la historia.

Hace duda su suerte. Húmeda.

O DESEJO

Tudo teve a forma
que não teve. Porém, tem

o desejo

a persistência de uma forma
fluída, um encontro
das águas. Mais

de 50% dos corpos
são água

mistura do abraço
molecular do agá
com o O.

Na sorte da corrida da vida
Na sua fé na bússola

esse solo lacustre, essa morada móvel, essa fronteira líquida

seu espermático
dom
de dividir-se

em fluxos

em regatos em subsolos
enlameados. Minhas mãos e palmas
são também as beiras de água
buriladas pelo desejo
que sempre borram o traço.

Tanta água umedece a história.

Me faz duvidar de sua sorte. Úmida.

(Traducción al portugués de Spersivo)




Fotografía de B. Berenika


DESERCIONES

Los decapitados pasos del pensamiento
se van solos
                      desertan
y uno se queda
a solas sin más nada

con toda la cabeza.

(de Tajos, 1990)




DISERZIONI

I decapitati passi del pensiero
se ne vanno soli
disertano
e uno resta
da solo senza nulla di più

che tutta la testa.




Tatiana Oroño 
(San José, Uruguay, 1947)
POETA/PROFESORA DE LENGUA Y LITERATURA ESPAÑOLA/ 
MAESTRÍA EN LITERATURA LATINOAMERICANA
para leer + en ALPIALDELAPALABRA
su blog MORADA MÓVIL

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...