Mostrando entradas con la etiqueta verónica hermida longa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta verónica hermida longa. Mostrar todas las entradas

10 de enero de 2014

Andrea Nunes Brións, 2 poemas 2


Fotografía de Aaron Feaver

Porque esta Matria se construye después de perder el miedo, 
después de confesarme impune, 
después de quererte hasta la saciedad y aún. 

Se construye deconstruyéndonos 
y chillando como eucalipatas! 

Se hizo de la tierra que nos da de beber 
más el mar que nos roban.
(Nunca más, mas una vez) 

De los árboles que crecen en el patio trasero
y he ahí esta mescolanza de pretéritos 
y voluntades, este ser incondicional
esta revolución sin “r”. 

Y tornarse Matria este hogar entre versos que posee algo más 
que la sonoridad característica, 
algo más que el hecho de tener lengua 
(y utilizarla) 

Algo así como lamer la piel y sentir el sabor del Atlántico, 
y dejar lo sincrónico para después de la cena.
Esto es; 
algo así como una, que es más veces otra que ella misma.


Porque esta Matria constrúese logo de perder o medo,
logo de me confesar impune,
logo de te querer ate a saciedade e aínda.

Constrúese deconstruíndonos
e berrando que somos eucalipatas!

Fíxose da terra que nos dá de beber
 e mailo mar que nos rouban.
(Nunca máis, mais unha vez)

Das árbores que medran no patio traseiro
e velaí esta mescolansa de pretéritos e
vontades, este ser incondicional,
esta revolución sen “r”.

E tornarse Matria este fogar entre versos que posúe algo máis
ca sonoridade característica,
algo máis que o feito de ter lingua
(e utilizala)

Algo así como lamber a pel e sentir o sabor do Atlántico,
e deixar o sincrónico para despois da cea.
Isto é;
algo así como unha, que é mais veces outras que ela mesma.



Fotografía de Benoit Paille

Pensar que estuve perdida tanto tiempo
esparciéndome vertiginosa por todas las calles
con salas de espera interminables,
tatuándome en las rodillas los bares por donde tú estabas, 
afiliada a todo aquello que regía tu dogma. 

Pequeña leona, tú que tantas banderas has reciclado
que tanta esperanza pusiste en el país, 
todos los días primavera.


Pensar que estiven perdida tanto tempo,
espallándome vertixinosa polas rúas todas
con salas de espera interminables,
tatuándome nos xeonllos os bares por onde ti estabas,
afiliada a todo aquilo que rexía o teu dogma.

Leonciña, ti que tantas bandeiras reciclaches
que tanta esperanza puñas no país,
todos os días primavera.




Andrea Nunes Brións 
(Marín, España, 1984)
POETA/PROFESORA DE LENGUA CASTELLANA Y LITERATURA
de Todas as mulleres que fun, Editorial Corsarias, 2011
Traducción de Verónica Hermida Longa
Propuesta de traducción de Emma Gunst
para leer RESEÑA DEL LIBRO
en INSTAGRAM

27 de agosto de 2012

Verónica Hermida Longa, 3 poemas 3 (+1)


(*)

En ocasiones es tanto
el deseo del otro
que he llegado a preguntarme
cómo es que la propia piel
no se nos desnuda



Ayan Elmi s/d del autor de la fotografía

SOMOS PÓLVORA

Somos pólvora,
es viernes por la noche
y somos pólvora, a punto de estallar
en sonora carcajada,
confesión a bocajarro
o la exaltación del brindis
Aquellos que nos observan
esgrimir sin pudor la sustancia inflamable del verbo
o entrechocar las piedras del corazón
para prender la mecha de una estrella
se apartan a nuestro paso mascullando
“esas mujeres son pólvora”
A nosotras todo esto
no deja de complacernos
porque a ciertas alturas ya intuimos
que si mujer se elige libre
ha de vivir
al borde de la inmolación
o la estampida




(*)

1 DE CADA 100

Existe una mujer
que es precipicio
Los hombres la bordean
debatiéndose entre la fascinación
y el vértigo
99 de cada 100
optarán por darle la espalda
y, como si compartiese genealogía con medusa,
se alejarán evitando volverse a mirarla
Al examen de sus rostros
ella siempre se cuestiona
si ese paso atrás que ya anticipan
será viento para darse arrojo hasta su abismo
o, como habitualmente, el primero de una nueva huída



B O N U S  T R A C K 


Cómo puede hallar mi brújula el norte
si todo tu cuerpo está imantado
allá donde tú estás
su aguja señala







Verónica Hermida Longa - Vera Eikon -  
(Carril, Galicia, España, 1976)
(*) s/d de los autores de las fotografías
su BLOG


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...