Mostrando entradas con la etiqueta maría besteiros. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta maría besteiros. Mostrar todas las entradas

4 de octubre de 2017

Lupe Gómez, Aunque amar sea absurdo


Obra de Susan Ruiter

AUNQUE AMAR SEA ABSURDO

Voy bailando,
como una marioneta,
libre, feliz, callada.
El pesimismo es una manera
de gritar, asustar, soñar.
Me gusta la inocencia,
pero también me atrae
la otra parte.
La noche.
Esta playa. 
Este mar, este
petróleo.
El amor es tejer palabras
y sueños. No estoy sola
buscando barcos.
La verdad se esconde en las 
esquinas. La locura fue
gritar y abrir las venas, 
en el centro de la ciudad,
llorando.
Volví a los montes, con la
necesidad de encontrar un hueco,
una cama. Hice dentro de mí
una casa muy fuerte, que ahora
me protege.
La sangre sale de mi cuerpo,
como un grifo abierto,
en libertad,
sintiendo al mismo tiempo
alegría y asco.
Hay pájaros muertos
en la arena.
Jugar a ser princesa
estúpida. Romper 
la ropa.
Bailar, con la boca llena de 
caramelos, y los dientes
sangrando.
Abriré en mí
un agujero, y huiré.
Quiero ser libre,
romper las cuerdas.
Tengo una variz en las 
llagas.
Y un pájaro,
que me confunde,
que me atraviesa.
A veces cantar en las 
esquinas, reír alto, 
abrir la inmensidad de las 
manos.
Amar, aunque amar
sea absurdo.
Reventar en la inercia.
Abrir un balcón, 
tirarse, caer.


AÍNDA QUE AMAR SEXA ABSURDO

Vou bailando,
como unha marioneta,
libre, feliz, calada.
O pesimismo é un xeito
de berrar, asustar, soñar.
Gústame a inocencia,
pero tamén me atrae
a outra parte.
A noite.
Esta praia.
Este mar, este
petróleo.
O amor é tecer palabras
e soños. Non estou soa
buscando barcos.
A verdade agóchase nos
currunchos. A loucura foi
berrar e abrir as veas,
no centro da cidade,
chorando.
Volvín aos montes, coa
necesidade de atopar un oco,
unha cama. Fixen dentro de min
unha casa moi forte, que agora
me protexe.
O sangue sae do meu corpo,
como unha billa aberta,
en liberdade,
sentindo ao mesmo tempo
alegría e noxo.
Hai paxaros mortos
na area.
Xogar a ser princesa
estúpida. Romper
a roupa.
Bailar, coa boca chea de
caramelos, e os dentes
sangrando.
Abrirei en min
unha focha, e fuxirei.
Quero ser libre,
romper as cordas.
Teño unha variz nas
chagas.
E un paxaro,
que me confunde,
que me atravesa.
Ás veces cantar nos
recantos, rir alto,
abrir a inmensidade das
mans.
Amar, aínda que amar
sexa absurdo.
Rebentar na inercia.
Abrir un balcón,
tirarse, caer.





Lupe Gómez - Guadalupe Gómez Arto- 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de O útero dos cabalosEspiral Maior, 2005
VIII Premio de Poesía Johán Carballeira
Traducción del gallego de María Besteiros
para leer MÁS

27 de abril de 2016

Lupe Gómez, La ironía no era posible


Fotografía de Alix Cléo Roubaud



LA IRONÍA NO ERA POSIBLE

Esta guerra 
que nos corta el cuerpo,
que nos abre y nos 
sacude y nos rompe.
Con la ilusión de escribir
pentagramas tristes, alegres,
amor y muerte a partes iguales.
Puse ropa negra sobre
un cuerpo cansado, y comencé 
la mañana cantando.
A él no quiero verlo, 
nunca más. Nunca más
la ofensa del amor.
¿Entiendes este silencio,
esta afronta...?
Una enfermedad triste
recorre mi piel, y 
me hace bailar alegre.
Esa contradicción de los cuerpos,
la locura del semen.
No me preguntes nada,
mírame a los ojos.
Me gusta el baile surrealista
de las focas.
Enseño mi cuerpo,
como si de una puta barata 
se tratase.
Cuando te vea
te contaré todo.
Pero aquí, en este refugio,
quiero ser yo. Maquillada,
para asistir a una fiesta.
Cuando te vea
Te hablaré de la tortura.
Cuando te vea 
te diré que estoy vacía.
Esta autodestrucción,
este vitalismo.
Esta cara cansada, 
después de correr mucho
y estar bebiendo en los bares.
Creo en la poesía, quizás
es en lo único que creo.
Hay muchas miradas distintas
en el mundo. La belleza.
Los camiones atravesando
las fronteras. La huida.
Tus viajes.
Escapando.
Estoy triste observando
el fin del mundo. El precipicio,
el lugar donde siempre están
los caballos. A veces estoy
en los tejados de las casas. Me gusta
mirar todo desde otros lados,
como en una operación quirúrgica
y complicada. Yo siempre
ando corriendo, y nunca 
tengo prisa. Me empeño
en ser puntual.
Tú caminas hacia tu trabajo,
con las manos libres.
Algún día, en la guerra, 
venderemos partes
de nuestros cuerpos.
Y comerciaremos
con el odio. Con la venganza.
Abriéndonos
Muchas brechas.
No tengo coche
ni quiero tenerlo.
Tengo gangrena en un pie, pero
no importa. Bailo, aplastada
por el autobús.
Quizás sea cierto 
que la tristeza 
no nos lleva
a ninguna parte, pero yo no
puedo parar la fuerza y el
poder de los camiones.
Hay que cavar la trinchera.
Rápido.
Absorbidos por el gran imperio.
Abandonemos
la inteligencia.
Pero la ironía
no era posible.
Y yo me eché a llorar,
llorando sangre.
Me duele el interior
del cuerpo. Salgo a la calle, y
veo el sol, esta alegre 
primavera.
La ironía se tornó
inalcanzable.
Pintar el pelo,
en esta guerra.
Tú y yo, 
danzando.
En la muerte de todo.
En la oscuridad.



A IRONÍA NON ERA POSIBLE

Esta guerra
que nos corta o corpo,
que nos abre e nos
sacode e nos rompe.
Coa ilusión de escribir
pentagramas tristes, alegres,
amor e morte a partes iguais.
Puxen roupa negra sobre
un corpo canso, e encomecei
a mañá cantando.
A el non quero velo,
nunca máis. Nunca máis
a ofensa do amor.
Entendes este silencio,
esta afronta...?
Unha enfermidade triste
percorre a miña pel, e
faime bailar alegre.
Esa contradicción dos corpos,
a loucura do seme.
Non me preguntes nada,
mírame aos ollos.
Gústame o baile surrealista
das focas.
Amoso o meu corpo,
como se dunha puta barata 
se tratase.
Cando te vexa
contareiche todo.
Pero aquí, neste refuxio,
quero ser eu. Maquillada,
para asistir a unha festa.
Cando te vexa
falareiche da tortura.
Cando te vexa
direiche que estou baleira.
Esta autodestrucción,
este vitalismo.
Esta cara cansa,
despois de correr moito
e estar bebendo nos bares.
Creo na poesía, quizais
é no único que creo.
Hai moitas olladas distintas
no mundo. A beleza.
Os camións atravesando
as fronteiras. A fuxida.
As túas viaxes.
Escapando.
Estou triste observando
a fin do mundo. O precipicio,
o lugar onde sempre están
os cabalos. Ás veces estou
nos tellados das casas. Gústame
mirar todo dende outros lados,
como nunha operación cirúrxica
e complicada. Eu sempre
ando correndo, e nunca
teño présa. Empéñome
en ser puntual.
Ti camiñas cara ao teu traballo,
coas mans libres.
Algún día, na guerra,
venderemos partes
dos nosos corpos.
E comerciaremos
co odio. Coa vinganza.
Abrindo en nós
moitas fendas.
Non teño coche
nin quero telo.
Teño gangrena nun pé, pero
non importa. Bailo, esmagada
polo autobús.
Quizais sexa certo
que a tristeza
non nos leva
a ningures, pero eu non
podo parar a forza e o
poder dos camións.
Hai que cavar a trincheira.
Axiña.
Absorbidos polo grande imperio.
Abandonemos
a intelixencia.
Pero a ironía
non era posible.
E eu boteime a chorar,
chorando sangue.
Dóeme o interior
do corpo. Saio á rúa, e
vexo o sol, esta alegre
primavera.
A ironía tornouse
inalcanzable.
Pintar o pelo,
nesta guerra.
Ti mais eu,
danzando.
Na morte de todo.
Na escuridade.





Lupe Gómez - Guadalupe Gómez Arto- 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de O útero dos cabalos, Espiral Maior, 2005
VIII Premio de Poesía Johán Carballeira
Traducción del gallego de María Besteiros
para leer MÁS

6 de enero de 2016

María Besteiros, 2 poemas 2


Obra de Alyssa Monks
la mamá se levanta
recoge ropa
se desnuda se ducha se viste
prepara bolsas
comprueba el tiempo
coge agua aquellos libros
algo de comer
viste limpia amamanta
cambia un pañal
cambia dos
amamanta
amamanta más
camiseta manchada deditos de mantequilla
anda mareada del embarazo
repasa mentalmente
consuela lágrimas
papá espera en el coche y dice
que siempre salimos tarde otra vez
otra vez mamá se marchó sin desayunar


a mamai levántase
recolle roupa
íspese dúchase vístese
prepara bolsas
comproba o tempo
colle auga aqueles libros
algo de comer
viste limpa aleita
cambia un cueiro
cambia dous
aleita
aleita máis
camiseta manchada dediños de manteiga
anda mareada do embarazo
repasa mentalmente
consola bágoas
papai espera no coche e di
que sempre saímos tarde outra vez
outra vez mamai marchou sen almorzar





Art / Collage Rest and Replenishment by hogret 
toda la vida
contenida
en una pompa de jabón
en la brevedad de 40 semanas y 4 días
guardada en una bolsa de plástico
convexidad compleja
y repetida
la muerta de la curva
la exacta dulce mezcla
del líquido aéreo de la risa
13 gatos negros bajo la escalera
pisan los tréboles

toda a vida
contida
nunha pompa de xabón
na brevidade de 40 semanas e 4 días
gardada nunha bolsa de plástico
convexidade complexa
repetida
a morta da curva
a exacta doce mestura
do líquido aéreo do riso
13 gatos negros baixo a escaleira
pisan os trevos




María Besteiros 
(Vigo, España, 1979)
ESCRITORA/TRADUCTORA
de Ni palomas ni flores, 2015
Mulleres que contan/Mujeres que cuentan: 
A RAÍÑA DAS FORMIGAS
Peripecias maternas MATERNARIO
para leer MÁS

17 de septiembre de 2015

Lupe Gómez, 2 poemas 2


Fotografía de Laura Stevens

Estamos juntos
pero también
muy separados.

Nuestro amor es poesía.
Poemas abiertos,
nuestros cuerpos.

Si te enamoras
te vas y no vuelves.
O llegas y miras todo
como una extranjera.

Nadie
me prohibirá nunca
estar sola.


Estamos xuntos
pero tamén
moi separados.

O noso amor é poesía.
Poemas abertos,
os nosos corpos.

Se te enamoras
vaste e non volves.
Ou chegas e miras todo
como unha estranxeira.

Ninguén
me prohibirá nunca
estar soa.

(de Os teus dedos na miña braga con regraEditorial XERAIS, 1999)



Fotografía de Sarah Ann Loreth



El amor fue 
un trallazo muy fuerte
que rompió la
ventana. Y se quedó rota
para siempre. Yo limpié
del suelo
los cristales. Me corté
con ellos
en todos los dedos.

O amor foi
un trallazo moi forte
que rompeu a
ventá. E quedou rota
para sempre. Eu limpei
do chan
os cristais. Corteime
con eles
en tódolos dedos.



Lupe Gómez - Guadalupe Gómez - 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
Traducción del gallego de María Besteiros
Propuesta de traducción de Emma Gunst
para leer MÁS

12 de julio de 2015

Lupe Gómez, Robar alegría, como quien roba flores



Fotografía de Rachael Putt



ROBAR ALEGRÍA, COMO QUIEN ROBA FLORES



Echar la lengua fuera,
abrir mi agujero.
Ser niñas
de nuevo, como quien
atraviesa las paredes de las casas.
Cuando el mundo es
azul, y estamos enredadas
en la cola del elefante.
Tengo en el corazón
un viejo retrovisor
que nunca me avisa.
Descanso a veces, comiendo
pasteles de nata.
Siento que la vida es
un mural gastado.
Siento que estoy borracha
todo el tiempo, y que
saco las bragas, las bragas
sucias que dejó en mí
el tiempo.
Sólo necesito que no
me mires, que me veas
el alma. Sólo quiero desnudarme,
gritando, tirada en el
asfalto. Nunca más
tu soledad.
Nunca más sentirte
humillada. Nunca más el
delirio de mis ropas.
Nunca más el suplicio
oscuro de la vida. Nunca más
la tristeza de nuestros cuerpos.
Algún día
diremos que los sueños
no eran una ruina.
Somos bailarinas

que sangran

por la boca.

Tenemos frío.

Yo soy feliz en la cuenta

atrás de las horas. Soy feliz
en el paso impasible
del tiempo. Vengo de montes
grandes, inmensos. Vengo de
ríos que llevo dentro de
mí, tengo dentro de mí
bofetadas. Siempre ando
hacia atrás en vez de
ir hacia adelante porque
me gusta más. Y el odio
era mentira. Y yo rompí
la linealidad del verso.
En la feria rasgué el abismo,
tranquila, mirando
las vacas grandes
que mi padre
quería comprar. Siempre fui
esa niña entre los
quesos. Esa niña que
recitaba poesía y abría el
corazón siempre, como si
no tuviese ningún miedo.
Tú también estabas, paciendo,
y alimentando mi
esperanza. Tú también mirabas
hacia el otro lado de los
sueños. Y jugabas con mis
muñecas, en un intento de
atravesar la adolescencia y
despertar en los prados.
Superar todo, como
un caballo. Abrir
la eternidad, vencer.
Robar la alegría,
como quien roba flores
a la que piensa que
también tiene derecho.
Nuestra soledad
es mentira.
Yo quiero gritar alegre
y desgarrar las bragas descosidas
que hay en mi cuerpo.
Saberme
viva.
 




ROUBAR ALEGRÍA, COMO QUEN ROUBA FLORES


  Botar a lingua fóra,
abrir o meu burato.
Ser nenas
de novo, como quen
atravesa as paredes das casas.
Cando o mundo é
azul, e estamos enredadas
na cola do elefante.
Teño no corazón
un vello retrovisor
que nunca me avisa.
Descanso ás veces, comendo
pasteis de nata.
Sinto que a vida é
un mural gastado.
Sinto que estou borracha
todo o tempo, e que
saco as bragas, as bragas
sucias que deixou en min
o tempo.
Só necesito que non
me mires, que me vexas
a alma. Só quero espirme,
berrando, tirada no
asfalto. Nunca máis
a túa soidade.
Nunca máis sentirte
humillada. Nunca máis o
delirio das miñas roupas.
Nunca máis o suplicio
escuro da vida. Nunca máis
a tristeza dos nosos corpos.
Algún día
diremos que os soños
non eran unha ruína.
Somos bailarinas
que sangran
pola boca.
Temos frío.
Eu son feliz na conta
atrás das horas. Son feliz
no paso impasible
do tempo. Veño de montes
grandes, inmensos. Veño de
ríos que levo dentro de
min, teño dentro de min
labazadas. Sempre ando
cara atrás en vez de
ir cara adiante porque
me gusta máis. E o odio
era mentira. E eu rompín
a linealidade do verso.
Na feira rachei o abismo,
tranquila, mirando
as vacas grandes
que meu pai
quería mercar. Sempre fun
esa nena entre os
queixos. Esa nena que
recitaba poesía e abría o
corazón sempre, como se
non tivese ningún medo.
Ti tamén estabas, pacendo,
e alimentando a miña
esperanza. Ti tamén mirabas
cara ao outro lado dos
soños. E xogabas coas miñas
monecas, nun intento de
atravesar a adolescencia e
espertar nos prados.
Superar todo, como
un cabalo. Abrir
a eternidade, vencer.
Roubar a alegría,
como quen rouba flores
ás que pensa que
tamén ten dereito.
A nosa soidade
é mentira.
Eu quero berrar alegre
e rachar as bragas descosidas
que hai no meu corpo.
Saberme
viva.





Lupe Gómez - Guadalupe Gómez - 
(Fisteus Curtis,  La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de O útero dos cabalos, Espiral Maior, 2005
VIII Premio de Poesía Johán Carballeira
Traducción del gallego de María Besteiros
para leer MÁS

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...