Mostrando entradas con la etiqueta guadalupe gómez. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta guadalupe gómez. Mostrar todas las entradas

6 de agosto de 2024

Lupe Gómez, 3 poemas 3 (de Camuflaje)


Arte de Charlie Davoli

La muerte es un espejo redondo. 
El centro de un océano que golpea con fuerza. 
Un terremoto de flores. 
Un abrazo de profundo silencio.

A morte é un espello redondo, grande. O centro
dun océano que peta con forza. Un terremoto
de flores. Un abrazo de profundo silencio.

Nacemos / y vivimos / en fuentes profundas.—

Nacemos / e vivimos / en fontes profundas.




La muerte es un proyecto político.

A morte é un proxecto político.








Camuflaje, editorial Papeles Mínimos, 2019
Traducción de Antón Lopo



Lupe Gómez  - Guadalupe Gómez Arto- 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de Camuflaxe, Colección Chan da Pólvora, número 4 , 
Chan da Pólvora, Santiago de Compostela, 2017/
Camuflaje, editorial Papeles Mínimos, 2019
Traducción de Antón Lopo
para leer + en VALLEJO&Co.

4 de octubre de 2017

Lupe Gómez, Aunque amar sea absurdo


Obra de Susan Ruiter

AUNQUE AMAR SEA ABSURDO

Voy bailando,
como una marioneta,
libre, feliz, callada.
El pesimismo es una manera
de gritar, asustar, soñar.
Me gusta la inocencia,
pero también me atrae
la otra parte.
La noche.
Esta playa. 
Este mar, este
petróleo.
El amor es tejer palabras
y sueños. No estoy sola
buscando barcos.
La verdad se esconde en las 
esquinas. La locura fue
gritar y abrir las venas, 
en el centro de la ciudad,
llorando.
Volví a los montes, con la
necesidad de encontrar un hueco,
una cama. Hice dentro de mí
una casa muy fuerte, que ahora
me protege.
La sangre sale de mi cuerpo,
como un grifo abierto,
en libertad,
sintiendo al mismo tiempo
alegría y asco.
Hay pájaros muertos
en la arena.
Jugar a ser princesa
estúpida. Romper 
la ropa.
Bailar, con la boca llena de 
caramelos, y los dientes
sangrando.
Abriré en mí
un agujero, y huiré.
Quiero ser libre,
romper las cuerdas.
Tengo una variz en las 
llagas.
Y un pájaro,
que me confunde,
que me atraviesa.
A veces cantar en las 
esquinas, reír alto, 
abrir la inmensidad de las 
manos.
Amar, aunque amar
sea absurdo.
Reventar en la inercia.
Abrir un balcón, 
tirarse, caer.


AÍNDA QUE AMAR SEXA ABSURDO

Vou bailando,
como unha marioneta,
libre, feliz, calada.
O pesimismo é un xeito
de berrar, asustar, soñar.
Gústame a inocencia,
pero tamén me atrae
a outra parte.
A noite.
Esta praia.
Este mar, este
petróleo.
O amor é tecer palabras
e soños. Non estou soa
buscando barcos.
A verdade agóchase nos
currunchos. A loucura foi
berrar e abrir as veas,
no centro da cidade,
chorando.
Volvín aos montes, coa
necesidade de atopar un oco,
unha cama. Fixen dentro de min
unha casa moi forte, que agora
me protexe.
O sangue sae do meu corpo,
como unha billa aberta,
en liberdade,
sentindo ao mesmo tempo
alegría e noxo.
Hai paxaros mortos
na area.
Xogar a ser princesa
estúpida. Romper
a roupa.
Bailar, coa boca chea de
caramelos, e os dentes
sangrando.
Abrirei en min
unha focha, e fuxirei.
Quero ser libre,
romper as cordas.
Teño unha variz nas
chagas.
E un paxaro,
que me confunde,
que me atravesa.
Ás veces cantar nos
recantos, rir alto,
abrir a inmensidade das
mans.
Amar, aínda que amar
sexa absurdo.
Rebentar na inercia.
Abrir un balcón,
tirarse, caer.





Lupe Gómez - Guadalupe Gómez Arto- 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de O útero dos cabalosEspiral Maior, 2005
VIII Premio de Poesía Johán Carballeira
Traducción del gallego de María Besteiros
para leer MÁS

17 de septiembre de 2015

Lupe Gómez, 2 poemas 2


Fotografía de Laura Stevens

Estamos juntos
pero también
muy separados.

Nuestro amor es poesía.
Poemas abiertos,
nuestros cuerpos.

Si te enamoras
te vas y no vuelves.
O llegas y miras todo
como una extranjera.

Nadie
me prohibirá nunca
estar sola.


Estamos xuntos
pero tamén
moi separados.

O noso amor é poesía.
Poemas abertos,
os nosos corpos.

Se te enamoras
vaste e non volves.
Ou chegas e miras todo
como unha estranxeira.

Ninguén
me prohibirá nunca
estar soa.

(de Os teus dedos na miña braga con regraEditorial XERAIS, 1999)



Fotografía de Sarah Ann Loreth



El amor fue 
un trallazo muy fuerte
que rompió la
ventana. Y se quedó rota
para siempre. Yo limpié
del suelo
los cristales. Me corté
con ellos
en todos los dedos.

O amor foi
un trallazo moi forte
que rompeu a
ventá. E quedou rota
para sempre. Eu limpei
do chan
os cristais. Corteime
con eles
en tódolos dedos.



Lupe Gómez - Guadalupe Gómez - 
(Fisteus Curtis, La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
Traducción del gallego de María Besteiros
Propuesta de traducción de Emma Gunst
para leer MÁS

12 de julio de 2015

Lupe Gómez, Robar alegría, como quien roba flores



Fotografía de Rachael Putt



ROBAR ALEGRÍA, COMO QUIEN ROBA FLORES



Echar la lengua fuera,
abrir mi agujero.
Ser niñas
de nuevo, como quien
atraviesa las paredes de las casas.
Cuando el mundo es
azul, y estamos enredadas
en la cola del elefante.
Tengo en el corazón
un viejo retrovisor
que nunca me avisa.
Descanso a veces, comiendo
pasteles de nata.
Siento que la vida es
un mural gastado.
Siento que estoy borracha
todo el tiempo, y que
saco las bragas, las bragas
sucias que dejó en mí
el tiempo.
Sólo necesito que no
me mires, que me veas
el alma. Sólo quiero desnudarme,
gritando, tirada en el
asfalto. Nunca más
tu soledad.
Nunca más sentirte
humillada. Nunca más el
delirio de mis ropas.
Nunca más el suplicio
oscuro de la vida. Nunca más
la tristeza de nuestros cuerpos.
Algún día
diremos que los sueños
no eran una ruina.
Somos bailarinas

que sangran

por la boca.

Tenemos frío.

Yo soy feliz en la cuenta

atrás de las horas. Soy feliz
en el paso impasible
del tiempo. Vengo de montes
grandes, inmensos. Vengo de
ríos que llevo dentro de
mí, tengo dentro de mí
bofetadas. Siempre ando
hacia atrás en vez de
ir hacia adelante porque
me gusta más. Y el odio
era mentira. Y yo rompí
la linealidad del verso.
En la feria rasgué el abismo,
tranquila, mirando
las vacas grandes
que mi padre
quería comprar. Siempre fui
esa niña entre los
quesos. Esa niña que
recitaba poesía y abría el
corazón siempre, como si
no tuviese ningún miedo.
Tú también estabas, paciendo,
y alimentando mi
esperanza. Tú también mirabas
hacia el otro lado de los
sueños. Y jugabas con mis
muñecas, en un intento de
atravesar la adolescencia y
despertar en los prados.
Superar todo, como
un caballo. Abrir
la eternidad, vencer.
Robar la alegría,
como quien roba flores
a la que piensa que
también tiene derecho.
Nuestra soledad
es mentira.
Yo quiero gritar alegre
y desgarrar las bragas descosidas
que hay en mi cuerpo.
Saberme
viva.
 




ROUBAR ALEGRÍA, COMO QUEN ROUBA FLORES


  Botar a lingua fóra,
abrir o meu burato.
Ser nenas
de novo, como quen
atravesa as paredes das casas.
Cando o mundo é
azul, e estamos enredadas
na cola do elefante.
Teño no corazón
un vello retrovisor
que nunca me avisa.
Descanso ás veces, comendo
pasteis de nata.
Sinto que a vida é
un mural gastado.
Sinto que estou borracha
todo o tempo, e que
saco as bragas, as bragas
sucias que deixou en min
o tempo.
Só necesito que non
me mires, que me vexas
a alma. Só quero espirme,
berrando, tirada no
asfalto. Nunca máis
a túa soidade.
Nunca máis sentirte
humillada. Nunca máis o
delirio das miñas roupas.
Nunca máis o suplicio
escuro da vida. Nunca máis
a tristeza dos nosos corpos.
Algún día
diremos que os soños
non eran unha ruína.
Somos bailarinas
que sangran
pola boca.
Temos frío.
Eu son feliz na conta
atrás das horas. Son feliz
no paso impasible
do tempo. Veño de montes
grandes, inmensos. Veño de
ríos que levo dentro de
min, teño dentro de min
labazadas. Sempre ando
cara atrás en vez de
ir cara adiante porque
me gusta máis. E o odio
era mentira. E eu rompín
a linealidade do verso.
Na feira rachei o abismo,
tranquila, mirando
as vacas grandes
que meu pai
quería mercar. Sempre fun
esa nena entre os
queixos. Esa nena que
recitaba poesía e abría o
corazón sempre, como se
non tivese ningún medo.
Ti tamén estabas, pacendo,
e alimentando a miña
esperanza. Ti tamén mirabas
cara ao outro lado dos
soños. E xogabas coas miñas
monecas, nun intento de
atravesar a adolescencia e
espertar nos prados.
Superar todo, como
un cabalo. Abrir
a eternidade, vencer.
Roubar a alegría,
como quen rouba flores
ás que pensa que
tamén ten dereito.
A nosa soidade
é mentira.
Eu quero berrar alegre
e rachar as bragas descosidas
que hai no meu corpo.
Saberme
viva.





Lupe Gómez - Guadalupe Gómez - 
(Fisteus Curtis,  La Coruña, España, 1972)
POETA/DRAMATURGA/NARRADORA/CRÍTICA LITERARIA/PERIODISTA
de O útero dos cabalos, Espiral Maior, 2005
VIII Premio de Poesía Johán Carballeira
Traducción del gallego de María Besteiros
para leer MÁS

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...