Mostrando entradas con la etiqueta rodney smith. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta rodney smith. Mostrar todas las entradas

25 de abril de 2018

Mónica Ortelli, 2 poemas 2 (+1)


Fotografía de Rodney Smith
GEOMETRÍAS

La certeza de lo que sé
la de lo que no  la del debería
se provocan entre sí
desde los vértices del triángulo
equilátero en la cabeza

¿es la tensión de lo agudo la que entorpece
mi viaje?

debería abandonar esta geometría
probar la fluidez de los círculos
y sus interacciones

lo que no sé que soy
lo que no sé que sé
lo que busco cuando escribo

de Escribir sobre flamencos, vacasagrada ediciones, 2017




Fotografía de Rodney Smith

                                                                                                           …bailo, y mi sombra se enreda
                                                                                                                                        Li Po

Camino en domingo
y mi sombra me precede
ligera  desentendida de mí
de su incorporeidad 
que tiembla en las baldosas

somos el ciego y su bastón
la que no ve es ella
soy la guía  la que no duda 
en las intersecciones

esto ocurre los domingos
los demás días
va detrás o a mi lado
susurrándome 
permanentemente
al oído

de Escribir sobre flamencos, vacasagrada ediciones, 2017



B O N U S   T R A C K 

Fotografía de Rodney Smith
ESCRITURA NOCTURNA

Sabes que no debes molestarla, que es mejor cantarle nanas. Aún así, de tanto en tanto una pulsión aparece y aunque lo intentas no logras contenerte. En esas ocasiones, en vez de decir: "Hola, ¿qué tal? ¿Así que eres mi Medusa?", te convences de que alguien usurpó tu cabeza y que lo oscuro y tenebroso que has plasmado no te pertenece.

—¿Ahí es donde aparezco yo?

—Exactamente, personaje. Exactamente.

SCRITTURA NOTTURNA

Sai che non devi disturbarla, che è meglio cantarle ninne nanne. Tuttavia, di tanto in tanto affiora una pulsione e, anche se tenti, non riesci a trattenerti. In quelle occasioni, invece di dire: “Ciao, come stai? Sei tu la mia Medusa?”, ti convinci che qualcuno ha usurpato la tua testa e che il buio e l’oscuro e il tenebroso che hai plasmato non ti appartengono.

— È qui che appaio io?

— Esattamente, personaggio. Esattamente.

Traducción al italiano de Stefano Valente





Mónica Ortelli
(Bahía Blanca, Argentina, 1953)
ESCRITORA/DOCENTE/BIÓLOGA
para leer + en REVISTA MICROFILIAS
y en ANGELFIRE

28 de febrero de 2017

Nuala Ní Dhomhnaill, 5 poemas 5


Ilustración de Marija Jevtic
HOGAR

Aquí os presento, más o menos, mi hogar,
el hogar que llena de gozo mi corazón.
En la sala de estar, se encuentra mi hermana Aoife
en cuclillas va juntando peniques
que se cayeron detrás del sofá y del piano,
los últimos legajos de la fortuna que despilfarró,
ella dice que el motivo de que se fuera tan rápido
es que aquello que atropas de espaldas al diablo
lo pierdes de nuevo bajo su barriga, qué le vamos a hacer.

En el baño está mi tío Donal
sumergido como un submarino en la bañera.
Se cree que con la cabeza bajo el agua
nunca nos daremos cuenta de que está ahí.
Me llevo bien con él, conozco toda la historia,
la razón por la que tiene miedo de las habladurías.
Cuando paso doy tres golpes en la puerta,
señal de ‘Todo despejado’.

En el salón, no hay fuego en la chimenea.
Toda la habitación está tomada por un gran árbol.
Sus raíces se extienden desde debajo de la uña del pie de mi hermano,
las ramas crecen atravesando el tejado y las vigas.
Dicen que es una maldición que le echó cierta muchacha
al forzarla él con sus manazas una vez,
hace siglos, en los cincuenta.
No deja de tomarse aspirinas para el dolor.

En el dormitorio principal, detrás de la cama de matrimonio,
hay un ropero grande con la puerta verde.
Detrás de él se encuentran dos niños medio tontos
que nunca salen, así haga sol o caigan chuzos.
Los guardan ahí dentro, como a los Bebés Peludos
que vivían arriba en Tralee.
Ninguno de nosotros sabe con certeza quién es la madre;
todos nosotros nos avergonzamos de que hayan nacido.

Abajo en el sótano encontrareis al bardo,
un primo carnal que siempre estuvo de los nervios.
No hacía más que arrancarse por ripios poéticos,
Y nos hubiera dejado sordos de no haberle amordazado.
Le pusimos la chaqueta de fuerza –
está hecho una furia demoníaca, en fin.
Cuando le da, se levanta y sube con nosotros
cualquiera diría que está viendo una cosa con cuernos arrastrando
una cadena.

En la habitación secreta que veis al final de las escaleras
hay una vieja que está siempre maldiciendo.
Nadie le hace ni caso, especialmente
cuando dice a gritos que es Caitlín Ní hUallachain.
Hablé con ella una vez cuando aún no estaba demasiado tocada
y me dijo que su verdadero nombre era Grace Poole.
No tengo la más remota idea de lo que estaba hablando
y si la tuviera, tampoco me atrevería a musitar su nombre en Irlanda.

Fuera en el tejado, habitante de un viejo baúl de embalaje,
está un viejo que se esconde de la multitud.
Tienes que cruzar el puente de tablillas para llegar a él
y no le gusta la gente que le viene con preguntas.
Dicen las malas lenguas que vive la vida alegre
con un harem de casi trescientas amantes.
Dicen las malas lenguas que mató a mi madre.
Dicen las malas lenguas que es mi abuelo. 


MO THEAGHLACH

Ag seo agaibh, go hachomair, mo theaghlach
an teaghlach a d’fhág meidhreach mo chroí.
Ins an seomra suite tá mo dheirfiúr Aoife
ar a corraghiob ag bailiú pinginí
a thit laistiar den dtolg is den bpianó
rianta deireanacha a spré a chuaigh amú,
deir sí an fáth go bhfuil sé ag imeacht i mbóiléagar
ná an rud a bhailíodar de dhroim an diabhail
gur faoina bholg arís a imíonn sé, airiú.

Ins an seormra folcaidh tá m’uncail Dónall
ag dul faoi loch sa dabhach mar fhomhuireán.
Is dóigh leis má choimeádann sé a cheann síos
ná tabharfaimid faoi ndeara é a bheith ann.
Táimse mór leis is tuigim an stair atá laistiar de
an fáth gur fuath leis caint, cadráil nó biadán,
is nuair a théim thar bráid, tugaim trí rap ar an ndoras
ag fógrú dó go bhfuil aige All-Clear.

Ins an dtolglann níl aon tine ins an ngráta
ach é tógtha suas ó bhonn ag crann mór groí
atá préamhaithe i lúidín clé mo dhearthár
is a fhásann aníos tré dhíon is tré fhraitheacha an tí.
Deirtear go b’ann a chuir cailín éigin mallacht air
de bhrí gur dhein sé éigean uirthi bliain
leadránach éigin thiar ins na caogadaí.
Ní stopann sé ach ag slogadh aspirin leis an bpian.

Sa seormra leapan taobh thiar den leaba dhúbailte
ta cófra mór agus doras uaithne air.
Laistiar de tá dhá leanbh ar bheagán meabhrach
ná tagann amach riamh faoin ngaoth nó faoin ngrian.
Tá siad a gcoimeád ann an chuma na Hairy Babies
a mhair áit éigin thuaidh in aice le Trá Lí.
N’fheadar éinne againn i gceart cé hí a máthair

is tá náire orainn go léir gur saolaíodh iad.
Thíos sa siléar a gheofá an file filiúil
col ceathar dúinn atá leochaileach, feosaí.
Bhíodh sé de shíor is choíche ag cumadh píosaí filíochta
is ár mbodhradh leo go dtí gur chuireamair gobán ar a bhéal.
Fuadaíodh é is cuireadh ceangal na gcúig gcaol air
is ar chuma éigin bíonn sé chomh mallaithe leis an ndiabhal
uair ’má seach go n-éiríonn leis teacht aníos chughainn
ba dhóigh leat go raibh adharca air is é ag tarrac slabhraí ina
 dhiaidh.

Sa seomra rúnda a chíonn sibh i mbarr an staighre
tá seanbhean a bhíonn de shíor ag eascainí.
Ní thógann éinne aon cheann a thuilleadh dá healaí
go háirithe nuair a éilíonn sí gurb í Caitlín Ní Uallacháin í.
Bhuaileas-sa léi lá is gan í ródhona
is dúirt sí liom gurb é a hainn ceart ná Grace Poole.
N’fheadarsa ó thalamh Dé cé bhí i gceist aici
is fiú dá mbeadh a fhios fhéin ar Éirinn ní neosfainn cé hí.

Amuigh ar an ndíon, ins an seanchás tae is both dó
tá seanduine leis féin i bhfolach ón slua.
Caitheann tú dul thar dhroichead clár chun teacht air
is ní maith leis daoine a chuireann air aon dua.
Tá sé ráite go maireann sé go sona sásta
le harem breis is trí fichid leannán sí.
Tá sé ráite gur dhúnmharaigh sé mo mháthair.
Ta sé ráite gurb é m’athair críonna é.



Ilustración de Marija Jevtic
ARPÍA

Una vez soñé que era la tierra,

que era la parroquia de Ventry

a lo largo y ancho,

de este a oeste, toda ella.
Que la cima de Maoileann era mi frente y Mount Eagle
mi pecho turgente;
que la ladera de la montaña era
mi columna vertebral y mis piernas,
que el mar lamía mis pies de roca,
las rocas gemelas de Parkmore
del viejo ciclo Feniano.

El sueño estaba tan vivo
que cuando me levanté por la mañana
bajé la mirada para comprobar si, por casualidad,
mis pies seguían mojados.
Luego, desconecté y me olvidé
de lo sucedido. Ay, pero
casi dos años después, aquel temor de mi hija
me hizo recordar los posos de aquel sueño.

Estábamos abajo en la playa
pero ella del agotamiento
volvió para casa.
Mientras seguí paseando sola.
Apenas me había alejado cuando la oí
de vuelta a mí, lloriqueando,
y ahogándose en cada resuello.
‘Qué tienes’, ‘Ay, Mami, estoy asustada.
Me pareció que la montaña respiraba
como una mujer gigante de pechos pendulantes,
a punto de abalanzarse sobre mí dispuesta a comerme’. 

CAILLEACH

Taibhríodh dom gur mé an talamh,

gur mé paróiste Fionntrá

ar a fhaid is ar a leithead,
soir, siar, faoi mar a shíneann sí.
Gurbh é grua na Maoilinne grua
mo chinn agus Sliabh an Iolair
mo chliathán aniar;
gurbh iad leaca na gcnoc
mo loirgne is slat
mo dhroma is go raibh an fharraige
ag líric mo dhá throigh
ag dhá charraig sin na Páirce,
Rinn Dá Bhárc irn Fiannaíochta.

Bhí an taibhreamh chomh beo
nuair a dhúisíos ar maidin
gur fhéachas síos féachaint an raibh,
de sheans, mo dhá chois fliuch.
Ansan d’imíos is dhearmhadas
a raibh tarlaithe, ó,
tá dhá bliain is breis
anois ann, déarfainn
go dtí le fíordhéanaí
gur cuireadh i gcuimhne arís dom
fuíoll mo thromluí
de bharr líonrith m’iníne.

Bhíomair thíos ar an dtráigh
is bhí sí traochta.
Do chas sí abhaile
ach do leanas-sa orm ag siúl romham.
Ní fada gur chuala í
ag teacht chugham agus saothar uirthi,
í ag pusaíl ghoil le teann coisíochta.
‘Cad tá ort? ‘Ó, a Mhaim, táim sceimhlithe.
Tuigeadh dom go raibh na cnoic ag bogadaíl,
gur fathach mná a bhí ag luascadh a cíocha,
is go n-éireodh sí aniar agus mise d’íosfadh.’


Ilustración de Marija Jevtic
LA PALABRA EN EL VIENTO

Es entre nosotros, dicen,
en Crosshaven, dicen,
donde pasaste el verano, dicen,
cómo pasaste los días, dicen,
bajaste a la playa, dicen,
pero no fuiste a nadar, dicen,
¿y por qué no fuiste a nadar?
porque hacía tanto frío, dicen,
tanto frío que tus huesos, dicen,
tus tus huesos se han deshecho sin remedio, dicen,
se doblegan en el agua, elevados, desarraigados espíritus
no aguantarás mucho más, dicen.

CLAONINSINT

Tá’s againn, a dúradar,
cár chaithis an samhradh, a dúradar,
thíos i mBun an Tábhairne, a dúradar,
cad a dheinis gach lá, a dúradar,
chuais ar an dtráigh, a dúradar,
níor chuais ag snámh, a dúradar.
Canathaobh nár chuais ag snámh?
Mar bhí sé rófhuar, a dúradar,
do do chnámha atá imithe gan mhaith, a dúradar,
bodhar age sámhnas nó age teaspach gan dúchas
gur deacair dhuit é a iompar, a dúradar.



Fotografía de Rodney Smith
ISLA

Tu cuerpo es una isla
tumbada sobre el oleaje
Tus miembros se extienden
bajo alas de gaviotas.

Manantiales de agua verdadera, tus sienes,
una sima de sangre te identifica y tu torso son crestas de miel.
Dame una fuente
que alivie este calor
dame de beber
templa mi fiebre

Tus ojos
como lagos de montaña
en un día de agosto
cuando el cielo
brilla en el agua.
Tus pestañas son juncos
que ondean a lo largo de la orilla.

Y si tuviera una barquichuela
para flotar hacia ti,
una barquita de endrino,
sin mayor equipamiento
que una sola pluma
rojo ocre
que me animara
con su música
a bordo,

que izara
las velas blancas y finas
que se inflan y se abren camino
a través de grandes olas

que me llevaran hasta ti
allí donde yaces
nostálgico, color esmeralda.
a-isla-do. 

OILEÁN

Oileán is ea do chorp
i lár na mara móire.
Tá do ghéaga spréite ar bhraillín
gléigeal os farraige faoi1eán.

Toibreacha fíoruisce iad t’uisí
tá íochtar fola orthu is uachtar meala.
Thabharfaidís fuarán dom
i lár mo bheirfin
is deoch slánaithe
sa bhfiabhras.

Tá do dhá shúil
mar locha sléibhe
lá breá Lúnasa
nuair a bhíonn an spéir
ag glinniúint sna huiscí.
Giolcaigh scuabacha iad t’fhabhraí
ag fás faoina gciumhais.

Is dá mbeadh agarn báidin
chun teacht faoi do dhéin,
báidín fiondruine,
gan barrchleite amach uirthi
ná bunchleite isteach uirthi
ach aon chleite amháin
droimeann dearg
ag déanamh ceoil
dom fhéin ar bord,

thógfainn suas
na seolta boga bána
bogóideacha; threabhfainn
trí fharraigí arda

is thiocfainn chughat
mar a luíonn tú
uaigneach, iathghlas,
oileánach.




Fotografía de Rodney Smith
VÍNCULO

Si pongo mi mano sobre el refugio sagrado,
si levanto un puente sobre el río,
todo el trabajo de los artistas
se habrá venido abajo con la mañana.

Por la noche llega una barca río arriba
y a bordo una mujer de pie.
Una vela enciende sus ojos y en las manos
lleva dos remos.

Saca una baraja de cartas,
‘¿Jugamos a las prendas?’ pregunta
Jugamos y me gana una y otra vez
He aquí su triple amonestación:

No comerás dos veces en la misma casa
no dormirás dos noches bajo el mismo techo,
no amarás dos veces en la misma cama
hasta que la encuentre. Le pregunto dónde vive,

‘Si fuera oeste te diría este’ dice, ‘si fuera este entonces oeste’.
Se aleja en medio de rayos y centellas
dejándome encallada en la orilla.
Dos velas encendidas me acompañan.

Y dos remos. 

GEASA

Má chuirim aon lámh ar an dtearmann beannaithe,
má thógaim droichead thar an abhainn,
gach a mbíonn tógtha isló ages na ceardaithe
bíonn sé leagtha ar maidin romham.

Tagann aníos an abhainn istoíche bád
is bean ina seasamh inti.
Tá coinneal ar lasadh ma súil is ina lámha.
Tá dhá mhaide rámha aici.

Tairrigíonn sí amach paca cártí,
‘An imréofá breith?’ a deireann sí.
Imrímid is buann sí orm de shíor
is cuireann sí de cheist, de bhreith is de mhórualach orm

Gan an tarna béile a ithe in aon tigh,
ná an tarna oíche a chaitheamh faoi aon díon,
gan dhá shraic chodlata a dhéanamh ar aon leaba
go bhfaighead í. Nuair a fhiafraím di cá mbíonn sí,

‘Dá mba siar é soir,’ a deireann sí,’dá mba soir é siar.’
lmíonn sí léi agus splancacha tintrí léi
is fágtar ansan mé ar an bport.
Tá an dá choinneal fós ar lasadh le mo thaobh.

D’fhág sí na maidí rámha agam.

THE BOND

If I use my forbidden hand
To raise a bridge across the river,
All the work of the builders
Has been blown up by sunrise.

A boat comes up the river by night
With a woman standing in it,
Twin candles lit in her eyes
And  two oars in her hands.

She unsheathes a pack of cards,
‘Will you play forfeits?’ She says.
We play and she beats me hands down,
And she puts three banns upon me:

Not to have two meals in one house,
Not to pass two nights under one roof,
Not to sleep twice with the same man
Until I find her. When I ask her address,

‘If it were north I’d tell you south,
If it were east, west.’ She hooks
Off in a flash of lightning, leaving me
Stranded on the bank,

My eyes full of candles,
And the two dead oars.

(Traducción al inglés de Medbh McGuckian)


Pharaoh's Daughter, Loughcrew, Oldcastle, 
County Meath: The Gallery Press, 1990


Nuala Ní Dhomhnaill 
(Lancashire, Sasana, 1952)
Reside en Dublín
SÓLO ESCRIBE EN IRLANDÉS
de Pharaoh's Daughter, Loughcrew, Oldcastle, 
County Meath: The Gallery Press, 1990
Traducción de Mia Smyth y Rosana Herrero Martín
Creció en las zonas de habla irlandesa de West Kerry y en Tipperary. Estudió inglés e irlandés en el University College de Cork en 1969
extraídos de ESTUDIOS IRLANDESES
para leer + en OGHAM

17 de octubre de 2016

Wisława Szymborska, Fin y principio



Fotografía de Rodney Smith,  Connecticut, 2004

FIN Y PRINCIPIO

Después de cada guerra
alguien tiene que limpiar.
No se van a ordenar solas las cosas,
digo yo.

Alguien debe echar los escombros
a la cuneta
para que puedan pasar
los carros llenos de cadáveres.

Alguien debe meterse
entre el barro, las cenizas,
los muelles de los sofás,
las astillas de cristal
y los trapos sangrientos.

Alguien tiene que arrastrar una viga
para apuntalar un muro,
alguien poner un vidrio en la ventana
y la puerta en sus goznes.

Eso de fotogénico tiene poco
y requiere años.
Todas las cámaras se han ido ya
a otra guerra.

A reconstruir puentes
y estaciones de nuevo.
Las mangas quedarán hechas jirones
de tanto arremangarse.

Alguien con la escoba en las manos
recordará todavía cómo fue.
Alguien escuchará
asintiendo con la cabeza en su sitio.
Pero a su alrededor
empezará a haber algunos
a quienes les aburra.

Todavía habrá quien a veces
encuentre entre hierbajos
argumentos mordidos por la herrumbre,
y los lleve al montón de la basura.

Aquellos que sabían
de qué iba aquí la cosa
tendrán que dejar su lugar
a los que saben poco.
Y menos que poco.
E incluso prácticamente nada.

En la hierba que cubra
causas y consecuencias
seguro que habrá alguien tumbado,
con una espiga entre los dientes,
mirando las nubes.


Koniec i początek

Po każdej wojnie
ktoś musi posprzątać.
Jaki taki porządek
sam się przecież nie zrobi.
Ktoś musi zepchnąć gruzy
na pobocza dróg,
żeby mogły przejechać
wozy pełne trupów.

Ktoś musi grzęznąć
w szlamie i popiele,
sprężynach kanap,
drzazgach szkła
i krwawych szmatach.

Ktoś musi przywlec belkę
do podparcia ściany,
ktoś oszklić okno
i osadzić drzwi na zawiasach.

Fotogeniczne to nie jest
i wymaga lat.
Wszystkie kamery wyjechały już
na inną wojnę.

Mosty trzeba z powrotem
i dworce na nowo.
W strzępach będą rękawy
od zakasywania.

Ktoś z miotłą w rękach
wspomina jeszcze jak było.
Ktoś słucha
przytakując nie urwaną głową
Ale już w ich pobliżu
zaczną kręcić się tacy,
których to będzie nudzić.

Ktoś czasem jeszcze
Wykopie spod krzaka
przeżarte rdzą argumenty
i poprzenosi je na stos odpadków.

Ci, co wiedzieli
o co tutaj szło,
muszą ustąpić miejsca tym,
co wiedzą mało.
I mniej niż mało.
I wreszcie tyle co nic.

W trawie, która porosła
przyczyny i skutki,
musi ktoś sobie leżeć
z kłosem w zębach
i gapić się na chmury.

THE END AND THE BEGINNING

After every war
someone has to clean up.
Things won't
straighten themselves up, after all.

Someone has to push the rubble
to the sides of the road,
so the corpse-laden wagons
can pass.

Someone has to get mired
in scum and ashes,
sofa springs,
splintered glass,
and bloody rags.

Someone must drag in a girder
to prop up a wall,
Someone must glaze a window,
rehang a door.

Photogenic it's not,
and takes years.
All the cameras have left
for another war.

Again we'll need bridges
and new railway stations.
Sleeves will go ragged
from rolling them up.

Someone, broom in hand,
still recalls how it was.
Someone listens
and nods with unsevered head.
Yet others milling about
already find it dull.

From behind the bush
sometimes someone still unearths
rust-eaten arguments
and carries them to the garbage pile.

Those who knew
what was going on here
must give way to
those who know little.
And less than little.
And finally as little as nothing.

In the grass which has overgrown
reasons and causes,
someone must be stretched out
blade of grass in his mouth
gazing at the clouds.

Traducción al inglés de Joanna Trezeciak 




Wisława Szymborska
(Kórnik, Polonia, 1923-2012)
de Fin y principio/Koniec i początek1993
Wydawnictwo Społeczny Instytut Wydawniczy Znak
Versión de Abel A. Murcia
para leer MÁS
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...